De Augurkenhoedster van de Bergpolder

Voor haar serie ‘Stadsmotor’ schrijft Dore van Duivenbode portretten over ondernemende Rotterdammers. Deze week Danuta Siejka, sinds 2006 de eigenaresse van ‘Poolse Delicatessen Danuta’ op Schieweg nummer 84.

Op de langgerekte Schieweg wapperen, afhankelijk van de wind, iedere dag twee Poolse vlaggen. Tussen hen in bevindt zich de poort naar een wereld die voor Nederlanders raadselachtig is, maar voor Polen een wervelstorm aan weemoed. De producten staan er netjes zij aan zij met de labels trots vooruit.
Het is Danuta: één van de fictieve planeten in het universum van Star Wars alsook de naamsgeefster van de grootste Poolse delicatessenwinkel in Rotterdam. Sommige vaste klanten reizen een uur (tot anderhalf) om haar maanzaadrollen te proeven. Danuta bakt ze zelf. Thuis, niet hier, want koken, dat is niet haar ding. In haar winkel ‘Delikatesy Rotterdam’ warmt ze alleen af en toe wat bigos op, het nationale vleesgerecht van Polen, de Oekraïne, Litouwen en Belarus.

Danuta is augurkenhoedster
Zoals Little Italy vijftien verschillende soorten pasta en zachte burrata herbergt, zo is de kort gekapte blondine de hoedster van de Poolse worst, scherpe mosterd en mierikswortelcrème. De augurken zijn haar warme broodjes. Een pot zure bommen, ingelegd met dille en laurier, kost twee euro en zestig cent. Alsof de crisis een oogje toeknijpt, vliegen de glazen potten in groten getale over haar witte toonbank.
Het geheim van haar succes? “In Nederland smaakt alles anders”, antwoordt Danuta. Hoe anders? “Gewoon, anders.” Daarom heeft zij ook geen lievelingsproduct; alle producten zijn haar lievelingsproducten. Zelfs de Poolse mayonaise is beter. Op haar website garandeert Danuta dan ook enkel Poolse koopwaar. Zelfgemaakte taarten, donuts en gebak. En een basis EHBO-kit. Ook garandeert de website dat het gamma van Danuta’s producten uit zal breiden. Zo komt er iedere donderdag een vrachtwagen uit Polen met verse voorraad. De krant is er slechts één dag oud.
Danuta is voorzichtig
Als klein meisje wilde Danuta studeren aan de universiteit. Het kwam er niet van. Toen ze een jaar of dertig was, belandde Danuta alleen in Rotterdam tussen de tulpenbollen. Het plukken van Neerlands’ trots bleek niet haar toekomstdroom. Wat dat wel was, dat weet Danuta eigenlijk niet zo goed. Ze droomde nooit over de toekomst; ze leefde in het nu. Hierin zag Danuta haar man en kinderen om de drie maanden en was ze gestopt met dromen.
In Polen verkocht Danuta schoenen. Damesschoenen, herenschoenen, het aantal schoenen of waarom überhaupt schoenen, dat laat ze in het midden. Danuta begint wat zachter te praten. Volgens haar moet je voorzichtig zijn, voor je het weet staan ze bij je op de stoep. Wie? “Gewoon, ze”, antwoordt Danuta. Ze praat liever niet over zichzelf of over het verleden. Liever praat Danuta over welke macaroni het beste is voor in de kippensoep. Ook de Poolse jam is trouwens stukken minder zoet. In Nederland is alles anders.
Danuta is een Poolse
Wat niet anders is, dat zijn de Polen. Zoals alle Polen maakt Danuta lange dagen. Iedere dag is zij tot acht uur ’s avonds op de Schieweg. Behalve op zondag, dan worden de vlaggen om vijf uur naar binnen gehaald. Op vakantie gaat Danuta niet. Af en toe brengt ze een bezoek aan de sauna en neemt zij een moment voor zichzelf.
In haar zwarte jurkje overlaadt Danuta mij met zelfgebakken broodjes, gevuld met jam. Daar ik half-Poolse ben, ontvangt Danuta mij met open armen. Want de Polen drinken heus wel eens een biertje, maar zijn voornamelijk zeer gastvrij. Ook praten zij liever niet over zichzelf en is het stellen van vragen geen gewoonte. Wanneer het over bosbessenbroodjes en gebakken zalm gaat, ratelt Danuta in de bekende Poolse sneltreinvaart. Als een puppy zonder puppytraining tik ik bij het terugluisteren van ons gesprek mijn toetsenbord aan gort. Maar na iedere vraag over Danuta en haar verleden, trekt zij zich een stukje terug. Ik druk het opnameapparaat dieper mijn brein in, maar hoor alleen nog flarden van geglazuurde chocoladetaarten en stevige Poolse worst.