Ga naar de inhoud

Vers Beton wijkt uit deze zomer

Na de liefdesverklaring aan Delfshaven vinden wij het tijd geworden voor een ode aan de andere wijken van Rotterdam. In deze column vertellen wij waarom we een moord doen voor Noord, waarom we fluitend naar Zuid fietsen, op z’n best zijn in West en waarom we onze kroost opvoeden in Oost. Met name voor die laatste zoeken wij nog gastschrijvers die trots uitstappen bij metrohalte Alexander!
Deze week schrijft Vers Beton-redacteur Fiona Fortuin over waarom zij van Feijenoord houdt.

Wanneer ik mijn deur uitstap, boort zich een aroma van eucalyptus vermengd met wiet in mijn neus. Bob Marley’s No Woman No Cry staat op hoog volume, het nummer dat mijn buurman sinds de breuk met zijn laatste vrouw op repeat heeft staan. Dat is nu zo’n anderhalf jaar geleden. Hij stapt met een dweil naar buiten om zijn deel van ons halletje te schrobben. ‘Ha buurvrouw’, roept hij en lacht daarbij zijn gouden tanden bloot. Johnny is duidelijk mijn naam vergeten.
Ik woon sinds zes jaar in de flat De Peperklip in de wijk Feijenoord, in de volksmond beter bekend als de Pauperklip. ‘Waarom ga je wonen in het afvoerputje van Feijenoord, tussen de barbaren?’, vroegen vrienden na mijn verhuisbericht. Ik kende de huiveringwekkende geschiedenisverhalen: van de talrijk aanwezige kakkerlakken, de levende kippen in de keukenkastjes, de balkons die dienden als alternatieve slachthuizen, de berghokken als slaapplek voor zwervers, maar ze deden me weinig. En terecht. Sinds ik hier woon heb ik geen kakkerlak ontdekt. Hoogstens een mensendrol in de centrale hal en een plotseling opgedoken slang in het huis van mijn toenmalige buurvrouw waar Johnny nu woont (laat hij het maar niet weten).

De Peperklip
De Peperklip

De Peperklip staat pal naast de Entrepothaven, waar de dorpelingen uit de Hoeksche Waard hun weekenden in de plaatselijke (prachtige!) supermarkt slijten. Beschouw deze plek met je ogen een beetje dichtgeknepen en het lijkt op een Rotterdamse St. Tropez. Sloepen en grote, sjieke boten liggen naast elkaar in de haven. Café Pirates serveert saté en de Italiaan heeft de naam van Margherita veranderd in Bep van Klaveren. Want iedereen weet hier dat de echte jetset nooit zal aanmeren.
Iets verderop deelt de grootste moskee van Nederland de skyline met de MediaMarkt. Wanneer ik vanaf de Rosestraat richting de Maas wandel waar de rivier wordt tegengehouden door de Feijenoordkade, loop ik over één groot zebrapad: zwart, wit, zwart, wit. In de ene straat rijdt een BMW een parkeergarage in, een straat verderop staat een bijna overleden Mercedes voor een ingetrapte deur. Het tot leven gekomen zebrapad is het resultaat van een poging de bevolkingssamenstelling op Zuid meer divers te maken. Terug in de Rosestraat ligt een man op het voetpad. Hij heeft zichtbaar een slok te veel op en hulp nodig, maar men loopt hem voorbij of staart hem aan zonder een hand uit te steken.
Betonijzer Mij
Betonijzer Mij

De strijd met het leven en de troosteloosheid ligt in Feijenoord voor het oprapen. De tegenstellingen zijn groot. Wonen in Feijenoord, met de Peperklip als uitvalsbasis, voelt als leven tussen twee werelden, tussen weelde en armoede. Het is de bittere, harde realiteit waar je direct in belandt wanneer je een stap buiten de deur zet. Maar sinds ik in Feijenoord woon, lukt het mij ook steeds beter om voorbij die tegenstellingen te kijken. Ik zie nu ook een wereld op microschaal waar mensen zich proberen aan te passen aan de situatie zoals die er is. Soms geforceerd vanaf de tekentafel in het gemeentehuis, maar vaak genoeg ook vanuit de bewoners zelf. Langzaam natuurlijk, beetje bij beetje, tasten we elkaar af. Raken we nieuwsgierig naar elkaar, zien we elkaar staan en gebruiken we ons aanpassingsvermogen zoals de sjieke Italiaan aan de Entrepothaven dat doet met zijn pizza’s.
Maar alles op zijn tijd.
Ik zie een ambulance stoppen bij de man die op straat ligt. Vlakbij mijn ingang van De Peperklip kom ik buurman Johnny weer tegen. Hij is op weg naar zijn werk. Terwijl de Peperklipse poetsvrijwilligers naast ons hun emmers lozen, vraagt Johnny me waarom ik nooit de lift naar onze verdieping neem. Blijkbaar houdt hij me in de gaten en doe ik iets waar hij met zijn hoofd niet bij kan. We lachen hard (en hij kijkt met opgetrokken wenkbrauwen) als ik zeg dat ik met mijzelf heb afgesproken altijd de trap te naar boven te nemen. Hij vertelt me dat hij net terug is van zijn vakantie op Curaçao en vraagt of ik geen last heb van zijn muziek. En hoe ik ook alweer heet. Ik merk dat hij het echt wilt weten. De volgende keer nodig ik hem uit voor een Pizza Bep van Klaveren.
Fiona houdt van Feijenoord, maar wil niet dood gevonden worden in het Oude Noorden. Volgende week vertelt Hilde Westerink waarom zij haar hart heeft verpand aan deze wijk.

Gerelateerde inhoud

Wil je dit soort artikelen blijven lezen?

Vers Beton kan niet bestaan zonder haar leden. Lees onbeperkt artikelen op Vers Beton voor € 7,50 per maand, de eerste maand is gratis.

Misschien vind je dit ook interessant

  • Van loze beleidskreten naar ruimtelijke rechtvaardigheid – deze experts weten hoe

    • Architectuur en stedelijke ontwikkeling

    Van ‘ruimtelijke rechtvaardigheid’ had Saskia Klaassen nog nooit gehoord. Maar ook een woontoren, plein of renovatieproject kan onrechtvaardig zijn, leerde ze op een conferentie in Oase. Een rechtvaardige stad houdt rekening met álle bewoners, ook de kwetsbare die minder hard schreeuwen. Hoe bereik je die ongehoorde stemmen?

  • Sociale woningbouw in de Tweebosbuurt: hoe ‘sociaal’ is de Roseknoop?

    • Architectuur en stedelijke ontwikkeling

    Eindelijk, na alle luxe woontorens weer sociale woningbouw! De Roseknoop is een groot gebouw aan de rand van de Afrikaanderwijk waar ook oud-bewoners van de Tweebosbuurt wonen. Een zorgvuldig ontworpen project, maar past het wel bij de huidige woonbehoefte? Wat vinden bewoners zelf? En wat is ‘sociaal’?

  • Het Grondstoffenstation op het Afrikaanderplein is zoveel meer dan een afvalinzamelingsgebouw

    • Architectuurkritiek

    Het Grondstoffenstation op het Afrikaanderplein is genomineerd voor de Rotterdam Architectuurprijs. Reden voor Teun van den Ende om zich in de reuring van de Afrikaandermarkt te begeven. Daar trof hij een familiale microkosmos waarin de medewerkers van het Grondstoffenstation een vertrouwd gezicht vormen voor de bewoners. En kreeg hij na vijf minuten al een tasje roti in de handen geduwd.

  • Alle artikelen

De agenda die je aan het denken zet

  • Is Rotterdam nog een architectuurstad? De glorieuze wederopbouw, waarmee de stad zich graag op de borst klopt, ligt inmiddels ver achter ons. Wordt Manhattan aan de Maas ook tegenwoordig nieuw leven ingeblazen door gedurfde bouwprojecten of is er een staketsel van marketingslogans nodig om de reputatie van de stad hoog te houden? Kom naar het debat van Vers Beton tijdens de Architectuurmaand!

    Venue: Henketpaviljoen Boijmans
    Datum:
  • Ervaar de Rotterdamse architectuur van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht. Tijdens de derde editie van de Dag én Nacht van de Architectuur zijn er verschillende activiteiten op ruim 30 locaties in de stad. Architecten, gidsen, bewoners en kunstenaars laten je op zaterdag 15 juni de stad zien vanuit frisse en vernieuwende perspectieven met tours, workshops, muziek, film en optredens.

    Datum:
  • Tijdens deze publieke bijeenkomst wordt onder leiding van moderator Ferrie Weeda uitgebreid stil gestaan bij de 10 actiepunten en gaan publiek en experts in gesprek over aanscherping en concretisering van de actieagenda.

    Venue: Henket-paviljoen (Ingang via het Melkkoppad)
    Datum:
  • Bekijk de agenda

De leukste vacatures in en om Rotterdam