“You keep it cool, we keep you fit”

Langzaam zakt ze door haar knieën. Met haar ene hand steunt ze op de grond terwijl ze met haar andere in de verte reikt. Zevenentachtig zonnige zomers hebben haar huid gebruind en gerimpeld. Ze zucht, er verschijnen lichte zweetdruppeltjes op haar voorhoofd en bovenlip. Mensen kijken mij beschuldigend aan. Ik kijk naar mijn buurvrouw wier waterige ogen oplichten wanneer ze gelukzalig het achterste pak yoghurt tevoorschijn tovert. “Deze is net wat langer houdbaar” verklaart ze.
We zijn in de supermarkt en hoewel ik haar makkelijk kan helpen heb ik ergens gelezen dat het beter is dat niet te doen. Een rondje winkelen is haar wekelijkse work-out, ik ga mee voor de morele support. We zijn pas halverwege de marathon als de cassière deze olympische prestatie beloont met extra bonuszegels. Zwaar beladen begint de tocht naar huis. Eenmaal terug in de flat wacht het laatste obstakel. Want tussen lift en galerij zitten altijd acht treden. Met samengeperste lippen laat mijn buurvrouw de volle boodschappenwagen de trap afknallen, eenmaal thuis ploft ze uitgeput neer op de bank.

De lift in onze Lijnbaanflat stopt tussen de verdiepingen, en ik dacht altijd dat dat uit geldbesparende overwegingen was. Maar nu blijkt dat de architecten in de jaren vijftig ontzettend gezonde trendsetters waren. Op een populaire dagelijkse architectuurwebsite las ik een artikel met de titel: “What Architecture can do for your health”. Het blijkt dat New York City ontwerpregels heeft opgesteld om beweging en gezondheid van haar inwoners te stimuleren. Naast de gebruikelijke voet- en fietspaden is er een hele checklist waarmee ontwerpers fysieke inspanning kunnen aanwakkeren. Zo worden architecten aangespoord om de verschillende verdiepingen van een gebouw te verbinden met een centraal en uitnodigend trappenhuis. De lift is bij voorkeur niet zichtbaar bij binnenkomst en stopt ook niet meer op elke etage. De campagne wordt versterkt met slogans als “burn calories not electricity”, waarmee de aan obesitas lijdende bevolking de lift uit en de trap op moet worden gedreven.
Het is een nobele taak dat architecten ook de verantwoordelijkheid nemen om gebruikers van hun gebouwen gezond en fit te houden. Toch moet er ook rekening worden gehouden met de realiteit: traptreden zijn helaas geen garantie voor een eeuwige jeugd. In het ruime trappenhuis van mijn flat vind ik het bewijs van stroeve gewrichten en ontkalkte botten. Hier geld het credo: “Rollen is het nieuwe lopen”, op elk bordes staat wel een rolstoel of rollator.
Bovenstaand voorval in de supermarkt speelde zich weken geleden af. Inmiddels heeft mijn buurvrouw huisarest. Een simpele struikelpartij zorgde ervoor dat ze de deur niet meer uit kan; acht treden scheiden haar van de rest van de wereld. Gelukkig weet ze soms iemand over te halen om een boodschap voor haar te doen. Plechtig kniel ik voor het koelvak, ik strek mijn arm uit en met enige inspanning pak ik het achterste pak yoghurt.