Stil protest van een antikraker

Als antikraker word je vaak in wijken geplaatst waarvoor sloop of renovatieplannen klaarliggen. Bestaande bewoners moeten plaats maken voor de huisvesting van gezinnen met een modaal of hoger inkomen, want die groep wil de gemeente graag aantrekken. De huidige bewoners van wijken zoals het Oude Westen en Crooswijk zetten zich soms succesvol af tegen deze sloopplannen van de woningbouwverenigingen. “Wij blijven in deze straat”, “Sloop ons niet”, “Slopen? Bezopen!”: de hartenkreten op de posters wisselen maar de strekking is hetzelfde. Achter de voordeuren verschillen de meningen. Sommigen maken dankbaar gebruik van de verhuispremie die beschikbaar is, anderen staan met toeters en bellen op de trap van het stadhuis om ‘hun’ wijk te behouden. En wie geeft ze ongelijk? Als je ergens graag woont, laat je je niet zomaar verkassen.
Mijn buurman is er zo eentje. Deze bejaarde man had door alle gebreken in het pand een huurprijs van €85.- per maand bedongen. Ondanks de lekkages weigert hij te verhuizen want zelfs met huursubsidie kan hij nergens zo goedkoop zitten. Intussen vindt er vrijwel geen onderhoud meer plaats, want tsja het pand wordt straks toch gesloopt of gerenoveerd.

Ondertussen voel ik me een beetje schuldig wanneer ik het zoveelste verzoek krijg om deel te nemen aan een protestmars, actie of bijeenkomst om de wijk te behouden. Als antikraker moet ik mij namelijk afzijdig houden. In mijn gebruikersovereenkomst doe ik een beetje afstand van mijn recht op meningsuiting. Zo mag ik “geen actie ondernemen m.b.t. het object één en ander in de ruimste zin van het woord – dus ook niet via media of politiek -.”. Nu betekent ‘het object’ in deze zin mijn pand en daarom laat ik in het midden in welke straat, via welk antikraak bureau, en voor welke woningbouwvereniging ik ‘geen tegenprestatie’ aan het leveren ben. Zij kunnen mij tenslotte zonder opgaaf van reden binnen twee weken uit mijn pand zetten.
Natuurlijk speel je als antikraker wel een rol in deze sloop-soap: zonder ons zou er onacceptabel veel leegstand zijn, en zo help ik ongewild toch mee het beleid mogelijk te maken waar ik dubbele gevoelens over heb. Gelukkig is het dankzij de slechte huizenmarkt moeilijk gebleken kopers te vinden voor de gloednieuwe appartementen die als een gouden tand aan de overkant van het niemandsland staan te glimmen. Woningbouwverenigingen schuiven daarom veel van de sloopplannen op de lange baan. Voor sommige van mijn buren voelt dat als een overwinning. Ook ontstaan er op verschillende plekken in de stad moestuintjes, waarmee de bewoners de kale vlaktes terugveroveren die na stilgelegde bouwplannen zijn ontstaan. Dat is maar goed ook. Kale vlaktes laten liggen waar historische stadsgedeeltes zijn weggevaagd zou natuurlijk ook erg on-Rotterdams zijn.
Ik wil op deze manier mijn solidariteit uit spreken met de voormalige bewoners van antikraakpanden, en andere Rotterdammers die min of meer gedwongen worden om te verhuizen uit hun wijk. Zonder iemand te veroordelen wil ik de gemeente Rotterdam en de woningbouwverenigingen vragen om er naar te streven álle Rotterdammers van betaalbare woonruimte te voorzien, jong of oud, rijk of arm. Ik wil hen te vragen voorzichtig om te gaan met wat er is overgebleven van het oude Rotterdam. Er is de stad daarvan tenslotte al genoeg afgenomen.