'VVD moet beeld van speeltuinen, ouders en vrijwilligers bijstellen'

Maarten van de Donk, vader van 2 kinderen en fractievoorzitter van VVD Rotterdam, stelt dat Rotterdamse speeltuinen ‘heus wel blijven draaien’ na ontslag van de professionele beheerders per 31 maart. De ChristenUnie-SGP Rotterdam denkt daar fundamenteel anders over, stelt voorlichter Mark de Boer.

De heer Van de Donk lijkt haast wel een utopisch beeld te hebben van een vader of moeder die overdag met zijn of haar kind aan de hand naar de speeltuin loopt om vervolgens urenlang vanaf de zijlijn toe te kijken hoe kindlief zich vermaakt. Dit gebeurt ongetwijfeld in uitzonderlijke gevallen, maar nog veel vaker zie ik veel te jonge kinderen alleen of met leeftijdsgenootjes door de straten sloffen. Of een kind uit de buurt belt aan en vraagt of hij mag plassen omdat zijn ouders niet thuis zijn. Helaas zijn Rotterdamse ouders dus veel minder betrokken bij de bezigheden van hun kinderen dan Van de Donk schetst. Ik verwacht dan ook een minder rooskleuriger toekomstbeeld als het gaat om de speeltuinen in Rotterdam.
Men liet het massaal afweten…
De VVD-voorman stelt dat het tot de jaren ’90 heel gewoon was dat speeltuinen werden gerund door vrijwilligers. En ja, als het toen kon, waarom dan nu niet? Hij gaat er alleen geheel voorbij aan het feit dat er juist professionele beheerders zijn gekomen ómdat vrijwilligers het toentertijd massaal lieten afweten. Onder meer door de forse toename van tweeverdieners nam de tijd dat ouders konden investeren in vrijwilligerswerk (en al helemaal overdag) drastisch af, zo bleek in de praktijk. De professionele beheerders kwamen er dus niet primair om langdurig werklozen aan een baan te helpen; dat was slechts een mooie bijkomstigheid.
Noodzakelijke continuïteit
De beheerders hebben jarenlang gezorgd voor de continuïteit van de Rotterdamse speeltuinen. Zo was er altijd wel iemand die eenvoudige reparaties kon uitvoeren aan de speeltoestellen om de (deel)gemeente niet onnodig op kosten te jagen. Ook zorgde men voor heldere regels, en die konden makkelijk toegepast worden omdat de beheerder vaak aanwezig was in de speeltuin (bijvoorbeeld voor kinderen die de speeltuin ontgroeid waren en zich schuldig maakten aan baldadigheid).
Ik moet toegeven dat het prachtig zou zijn als het rooskleurige beeld dat Van de Donk schetst (namelijk dat het beheer van de speeltuinen moeiteloos wordt overgenomen door vrijwilligers) uitkomt. Het blijft natuurlijk vervelend voor de beheerders die hun baan kwijtraken, maar als het ouders zou lukken om de zestig speeltuinen in Rotterdam moeiteloos draaiende te houden, dan zou ik daar direct voor tekenen. Helaas laat de praktijk een ander beeld zien. Anders dan de fractievoorzitter beweert, gaat het niet prima bij de speeltuinen in deelgemeente IJsselmonde (waar men al is overgestapt op het beheer door alleen vrijwilligers). Men moet daar veel moeite doen om de speeltuinen in het leven te laten, en de last daarvoor drukt op de schouders van een zeer kleine groep vrijwilligers. Ouders nemen dus (vooralsnog) niet massaal hun verantwoordelijkheid.
Maar wat dan?
Moeten we dan maar alles laten zoals het was? Nee, ook de speeltuinen moeten het de komende jaren met minder doen. We moeten alleen niet volledig onze handen van de speeltuinen aftrekken om vervolgens maar te hopen dat vrijwilligers de handschoen oppakken. Vrijwilligers moeten een belangrijke bijdrage leveren om de speeltuinen voor alle Rotterdammers toegankelijk te houden, maar dan wel ondersteund door een professionele beheerder (mogelijk één per twee of drie speeltuinen) die garant staat voor het beheer en de veiligheid.
Daarnaast moeten we kritisch kijken naar de openingstijden van de speeltuinen, en is het wellicht niet haalbaar alle zestig open te houden. Maar de praktijk leert dat het statement van de VVD-fractievoorzitter dat de speeltuinen allemaal ‘heus wel blijven draaien’ onhoudbaar is. Het lijkt haast wel uit zijn hoge liberale hoed getoverd te zijn.