Ga naar de inhoud

Voorpublicatie Hard Gras: 'In mijn hoofd zijn het poppetjes'

Voorpublicatie over de jeugdopleiding van Feyenoord

Het nieuwste nummer van het literair voetbaltijdschrift Hard Gras gaat over het reilen en zeilen van de ‘Onder 16’ (B2) van Feyenoord gedurende het seizoen 2012-2013. In samenwerking met Hard Gras publiceert Vers Beton vandaag een kleine inkijk in het boek, dat werd geschreven door Steven van der Hoeven.

Donderdag 9 augustus 2012 – ‘in mijn hoofd zijn het poppetjes’.

Gustavo Hamer heeft volgens de wedstrijdkijkers op Varkenoord een enorme drive. De trainers die dagelijks met hem op het veld staan, weten wanneer de middenvelder zijn energie spaart. Gus houdt niet zo van de fysieke trainingen op maandag en donderdag. Saai. In de persoonlijke duels legt hij het op kracht nogal eens af tegen de jongens die wél gezegend zijn met een groot, sterk lichaam. ‘Ik moet gewoon gaan groeien,’ zegt hij zelf. ‘Ik eet veel, dus daar zou het niet aan moeten liggen.’
Scouts kijken altijd even naar de vader en moeder, om een inschatting te maken van hoe een jongen er als man uit komt te zien. Met de ouders van Gustavo is iets aan de hand. ‘Ze hebben niet hetzelfde kleurtje als ik,’ zegt Gustavo, die lacht. ‘Er zijn wat afwijkingen. Ik kan voetballen, zij niet. Maar zij zijn weer slim, waar ik moeite heb met leren.’

Varkenoord, het trainingscomplex van Feyenoord.
Varkenoord, het trainingscomplex van Feyenoord.

Moeder Hamer heeft een scootmobiel, kan geen lange afstanden meer lopen. Vader Hamer heeft een fotocamera, kan geen moment van de voetbalcarrière van zijn jongste adoptiezoon missen. ‘Guga,’ schreeuwt hij over het veld als zijn zoon iets moois laat zien. Guga, dat is ook de bijnaam van Gustavo Kuerten, de Braziliaanse tennisser die op 8 juni 1997 Roland Garros won. Zestien dagen later werd Gustavo Martin Emílio geboren in Itajaí, een kustplaats in het zuiden van Brazilië. Vader was visser, moeder verslaafd aan drugs. Octavio, Ricardo, Bruno en Guilherme heten de vier oudere broers van Gustavo, die een jaar oud was toen zijn moeder vertrok. Vader ging zijn geliefde achterna, waarna oma alleen achterbleef met de vijf jongens en nog een zusje. ‘Bruno, Ricardo en Octavio waren elf, twaalf en dertien. Zij waren al op straat, deden dingen voor zichzelf. Guilherme en ik waren twee en een, konden nog niks. Na een jaar ben ik met hem naar een kindertehuis gebracht. Daar hebben mijn ouders ons twee opgehaald. Mijn ouders, want zo zie ik ze. Ik geloof dat we in het vliegtuig naar Nederland mijn derde verjaardag hebben gevierd.’
Sindsdien heet hij voluit Gustavo Martin Emílio Hamer. Contact met zijn biologische ouders en broers in Brazilië heeft hij nooit meer gehad. ‘Af en toe denk ik aan ze, staar ik op de training voor me uit en krijg ik opeens een bal tegen me aan. Wie zijn mijn ouders? Hoe gaat het met mijn broers? Hoe leeft mijn zusje, die naar China is verhuisd? Hele snelle flitsen, ik heb geen beeld van hoe ze eruit zien. In mijn hoofd zijn het poppetjes.’
Drie jaar geleden was er opeens wel nieuws uit Itajaí, waar de familie leeft in de favela’s. ‘Octavio was doodgeschoten door mijn oom,’ zegt Gustavo. ‘Ze hadden een conflict over drugshandel. Toen ik het hoorde was ik in shock. Na twee dagen was ik er niet meer echt mee bezig. Ik had hem al tien jaar niet gezien, wist eigenlijk niet wie hij was.’
Het kost Gustavo weinig moeite te praten over zijn familiegeschiedenis, zover hij er iets van afweet. Rustig vertelt hij zijn verhaal, zonder uit evenwicht te raken. ‘Ik mis mijn familie niet, want ik weet niet wie ik zou moeten missen. Een band, ik weet niet of ik die met ze zou willen. Ik heb hier een fijner leven, zonder angst. Ik kan hier oud worden, heb het voetbal, school. Zij moeten maar zien te overleven.’
De zwarte krullen, donkere ogen en lichtgekleurde huid geven Gustavo onmiskenbaar het uiterlijk van een Braziliaan. ‘Het is leuk dat ik daar ben geboren, maar ik zie mezelf als Nederlander. We zijn een paar keer naar dat land op vakantie geweest.
In Brazilië voel ik iets, voel ik me anders. Ik kijk daar om me heen. Zou dit mijn moeder zijn? Zou dat mijn vader zijn? En daar, mijn broers? Maar dat kan helemaal niet. We zitten daar altijd in een andere streek. Waar ik vandaan kom is het te gevaarlijk, een getto.’
Brazilië, dat is vruchtbare voetbalgrond. Niemand weet er van de jonge Feyenoorder, hopend op een doorbraak in De Kuip. ‘Misschien dat ik mijn ouders en broers later wel wil opzoeken,’ zegt Gustavo. ‘Nu wil ik eerst hier hard bikkelen, een contractje verdienen en iets opbouwen als voetballer. Als ik hier alles goed voor elkaar heb, zie ik wel hoe ik er dan over denk.’
Hard Gras #90 – “Iedereen praat over ons” van Steven van der Hoeven is vanaf nu te koop.
Vers Beton dankt Hard Gras en de auteur van het bovenstaande stuk voor de toestemming om te publiceren.

Gerelateerde inhoud

Steun onafhankelijke journalistiek voor Rotterdam

We kunnen deze artikelen alleen maken dankzij onze leden. Lees onbeperkt alle artikelen op Vers Beton voor € 7,50 per maand, de eerste maand is gratis.

Misschien vind je dit ook interessant

  • Cultuurplan 2025-2028: “Het zegt wel iets over de kwaliteit van het advies in Rotterdam. Die is ondermaats”

    • Kunst en Cultuur

    Het adviesrapport voor het Cultuurplan, waarin staat welke Rotterdamse culturele instellingen hoeveel subsidie krijgen de komende vier jaar, is gepubliceerd. Er waren 140 aanvragen. Vers Beton vroeg vijf instellingen om een reactie op het advies. “Ik ben echt heel erg boos, de willekeur lijkt heel groot.”

  • ‘Stukjes’ oude Tramhuis

    • Kunst en Cultuur

    Wie laatst over het Eendrachtsplein liep, zag hoe het oude Tramhuis werd ontmanteld. Na een langdurige ijzeren omhelzing van bouwhekken met foto’s van weleer, wordt het de komende tijd gerestaureerd om terug te keren als stadswandelingenkiosk. Net als iedere Rotterdammer heeft ook Astrid Standhardt herinneringen aan het markante gebouwtje.

  • Winnaar Dutilhprijs: het verhaal van Leen Sanders, een Rotterdamse bokser in Auschwitz

    • Kunst en Cultuur

    De jury had een zware dobber aan de Dutilhprijs van 2024. Waar de één een absolute winnaar herkende, vond de ander dat het niet eens op de shortlist paste. Maar ze kwamen eruit: Erik Brouwer won met zijn boek Leen Sanders, een bokser die levens redde in Auschwitz.

  • Alle artikelen

De agenda die je aan het denken zet

  • Didier Eribon is internationally renowned for his groundbreaking work Returning to Reims. Part memoir, part social and political theory, the book caused a stir in France and approached cult status in Germany, where it touched a nerve with its central premise that the mainstream left is to blame for pushing the working classes towards the far right and nationalism.

    Venue: De Dépendance, OASE
    Datum:
  • Brutus Space presenteert deze zomer een nieuwe, dynamische editie van Wild Summer of Art. Naast een expositie van 50 Rotterdamse hedendaagse kunstenaars omvat deze editie een uitgebreid publieksprogramma vol evenementen, screenings en performances.

    Venue: Brutus
    Datum:
  • Bekijk de agenda

De leukste vacatures in en om Rotterdam

  • Het hoofd marketing & communicatie ontwikkelt en werkt aan het marketingbeleid van MOMO Festival, MOMO Concerts en MOMO Create  en is eindverantwoordelijk voor de uitvoering ervan, waarbij het optimaliseren van het publieksbereik centraal staat.

  • Het bedrijfsbureau is de uitvoeringsorganisatie van de koepelcoöperatie Energie van Rotterdam. Met een klein team werken we dagelijks aan de ondersteuning van de energiecoöperaties, het realiseren van energieprojecten en het behartigen van de belangen in de stad.

  • The Writer’s Guide (to the Galaxy) is een cursuscentrum voor written (en soms ook een beetje spoken) word. Ook is het een ontmoetingsplek voor jonge schrijvers, boekennerds en intersectionele feministen.

  • Bekijk alle vacatures