Schrijver in de stad: Een vuistslag op het Beursplein

Columnist Vincent Cardinaal trakteert op Vers Beton wekelijks op een stadse observatie. Deze week: beurs gemept op het Beursplein.

In de mooie film annex toekomstvisie Rotterdam 2040, van Gyz La Rivière, schiet een flard van het Beursplein voorbij. Let op: het oude Beursplein – van een Koopgoot was nog geen sprake. Wel heerste er al de penetrant commerciële geur van Hemaworst en draaiorgel. Hoe dan ook een bijzondere plek voor jou. Je beleefde er een moment met je vader dat voor traumatisch kan doorgaan, maar in retrospectief ook een bepalende gebeurtenis was.
Het was een woensdagmorgen, ergens in de lente. Bij wijze van grote uitzondering ben je wakker geworden in het huis van je vader. Je ziet hem onregelmatig en als je hem al ziet, is het in zijn café op het Noordereiland, doorgaans in de weekeinden. Maar niet deze keer. Op een dinsdagavond staat hij voor je deur. Of je naar de film wilt. Jullie gaan naar Ghostbusters II, in Lumière nabij de Lijnbaan.
Je ontbijt die ochtend met een schaaltje chips en een blikje cola. Meer heeft hij niet in huis. Je moet naar school. Als jullie in de auto stappen, aarzelt je vader bij het steken van de sleutel in het contact. Hij kijkt naar je, en grijnst: “Wat dacht je er van om eens een dagje over te slaan, en met je vader mee te hobbelen?” Een tinteling gaat door je lijf. Voor het eerst in je leven voel je je een duo met je vader.
De eerste halte van de trip is het Beursplein. Wat je vader er precies moest, ben je vergeten – maar wat volgde geenszins. Je vader parkeert zijn auto dubbel op de Coolsingel. Zonder verpinken, loopt hij het plein op. Dan wordt hij geroepen door een man, die op de passagiersstoel zit van de wagen waar je vader zijn auto voor heeft gezet. De man blijft roepen, maar krijgt geen reactie. Dan komen er scheldwoorden. Je vader houdt in, draait zich om en loopt naar de man toe, die zijn raampje open heeft gedraaid. Nog steeds zwijgend staat je vader voor de man – waarna hij hem vol in het gelaat slaat.
Je vader loopt rustig weg en trekt je mee. Je durft niet naar hem te kijken en al helemaal niet naar de man in de auto. Zittend op een bankje zegt hij: “Geen woord tegen je moeder.” Even later gevolgd door: “Een Cardinaal mag álles.”
Je laat je die ochtend nog meevoeren naar tal van locaties, maar onderdeel van een duo voel je je niet meer. Jullie zijn verworden tot gijzelaar en gegijzelde. Thuisgekomen zeg je letterlijk geen woord tegen je moeder. Ook weiger je te antwoorden waarom je niet op school bent verschenen. Even lijkt ze aanstalten te maken om je vader te bellen, maar tot je grote opluchting ziet ze daar van af.
Het heeft je twintig jaar gekost, maar eindelijk kun je de gebeurtenissen van die ochtend begrijpen. Met die klap werd in één keer de schrijver in je geboren. Vanaf toen wilde je alleen nog maar observeren, registreren, verwerken, verzinnen, schrijven, spreken en schreeuwen. Zodat het nooit meer vergeten kon worden. Of ontkend.