Ga naar de inhoud

Schrijver in de stad: Zinloze dag

Elke week trakteert columnist Vincent Cardinaal op een stadse observatie. Deze week: het geheim van een contemplatieve Touretappe.

Vincent Cardinaal
Vincent Cardinaal

De maandag na de Tour de France. De meest zinloze dag van het jaar. Na drie weken wel en wee van de heren coureurs te hebben gevolgd, is er plots niets meer. Geen demarrage, geen panache, geen chasse patat. Geen truien en geen obligate interviewtjes met renners die net een col buitencategorie hebben beklommen en dientengevolge als een vaatdoek over hun stuur gedrapeerd hangen. In hun zinloze lijden ligt de schoonheid van de sport verscholen – wielrennen is een fenomeen dat bijna geen spelregels kent en dat er slechts toe dient te streven naar het onmogelijke. Verder zijn er zoveel verhalen als dat er coureurs zijn. Ik vind wielrennen ontzettend mooi.
Die beleving valt jaarlijks weg bij het ontwaken op de maandag na de Tour. Ja, de sportkaternen doen nog wel hun best. Overzichten en nabeschouwingen. Maar ook zij laten tussen de regels door schijnen: het feest is voorbij. Alle serpentines zijn uitgerold, de bezemwagen ruimt de confetti op. Of je volgend jaar wilt terugkomen.
Kritiek wordt het tegen de namiddag. Normaal zou je inschakelen op het slot van een lekkere slaapetappe, voer voor de sprinters. Uren kijken naar Franse wegen die voorbij glijden terwijl je allang de afloop kent. Niet-wielerliefhebbers proberen me vaak het geheim te ontfutselen van wat daar nu precies leuk aan is. De leegheid van hun levens schokt me. Er is helemaal geen geheim. Het is een drie weken lange contemplatie. Ik nam levensveranderende beslissingen tijdens het kijken van een Touretappe. Wielrennen is als een tabula rasa: het betekent wat je er zelf in stopt. Sport die geen metafoor voor het leven is, maar dat leven zélf gebruikt om mij iets te vertellen over mijn bestaan.
Afgelopen maandag besloot ik dat het maar eens anders moest. Fuck de dag na de Tour, Nieuwjaarsdag maal factor dertig. Ik stampte naar mijn kelder en pakte mijn fiets. Nee geen racefiets, een gammel brik zonder pretenties. Terwijl ik de straat opreed, bedacht ik me dat de Tour volgend jaar weer naar Rotterdam komt. Ik wist direct wat te doen: bij wijze van bezwering ging ik die route maar eens rijden. Dat het regende kon me voor een keer niets schelen.
Ik ging te werk als een kind – op iedere straathoek een prijs. Op de Laan op Zuid kreeg ik bij iedere brommer die ik inhaalde een bonusje. Binnen twintig  minuten weer aan de andere kant van de Nieuwe Maas zijn betekende ‘leider in het klassement’. Op de Erasmusbrug danste ik als Vincenzo Nibali: laverend van achterblijver naar achterblijver. Ik droomde de stille bewondering in hun ogen. Zie die Cardinaal daar toch eens gaan, mensen! Ja, die heeft echt wel al zijn duivels ontbonden.
Dalend van de brug gaf ik de pedalen nog een keer de volle laag. Ik kromde over het stuur en ging met een rotvaart naar de Coolsingel. Voor het gemeentehuis rechtte ik de rug, sloot de ogen en stak ongegeneerd mijn handen in de lucht. Ik had de maandag na de Tour verslagen.
Thuis liet ik het koude water van de douche over mijn lijf stromen. Ik voelde de kus van de rondemiss nog branden op mijn wang.

Gerelateerde inhoud

Steun onafhankelijke journalistiek voor Rotterdam

We kunnen deze artikelen alleen maken dankzij onze leden. Lees onbeperkt alle artikelen op Vers Beton voor € 7,50 per maand, de eerste maand is gratis.

Misschien vind je dit ook interessant

  • Voedselbossen als oplossing voor de landbouwcrisis

    • Stadsecologie

    Voedselbossen. Je hoort steeds vaker over deze eetbare oases waar de natuur haar gang gaat en een zelfstandig ecosysteem wordt. Waar de één een verwilderde tuin ziet en de ander al gruwt bij een overwoekerd tuinpad, ziet Coöperatie Ondergrond kansen. “Voedselbossen vereisen een andere manier van eten en denken. En geduld.”

  • Een lonkende paaldanseres, wanhopige grasmeester en de ontboezemingen van een fietsjuf

    • Kunst en Cultuur

    Ter ere van de honderdste editie van de talkshow Rotterdam Late Night verschijnt het boek Het gezicht van de stad. Daarin staan honderd Rotterdammers die in de talkshow een ode kregen van presentator Ernest van der Kwast, vergezeld van portretten door fotograaf Aad Hoogendoorn. Een voorpublicatie.

  • Racisme, geweld en onnodig isoleren in Detentiecentrum Rotterdam

    • Vluchtelingen

    In het Detentiecentrum Rotterdam wachten zo’n driehonderd mannen zonder verblijfspapieren op uitzetting. Ze hebben te maken met onnodige visitaties, racisme, lockdowns en geweld. “We maken een instantie gespecialiseerd in gevangenissen en strafrechtelijke vervolging verantwoordelijk voor deze mensen.”

  • Alle artikelen

De agenda die je aan het denken zet

  • Didier Eribon is internationally renowned for his groundbreaking work Returning to Reims. Part memoir, part social and political theory, the book caused a stir in France and approached cult status in Germany, where it touched a nerve with its central premise that the mainstream left is to blame for pushing the working classes towards the far right and nationalism.

    Venue: De Dépendance, OASE
    Datum:
  • Brutus Space presenteert deze zomer een nieuwe, dynamische editie van Wild Summer of Art. Naast een expositie van 50 Rotterdamse hedendaagse kunstenaars omvat deze editie een uitgebreid publieksprogramma vol evenementen, screenings en performances.

    Venue: Brutus
    Datum:
  • Bekijk de agenda

De leukste vacatures in en om Rotterdam

  • Het hoofd marketing & communicatie ontwikkelt en werkt aan het marketingbeleid van MOMO Festival, MOMO Concerts en MOMO Create  en is eindverantwoordelijk voor de uitvoering ervan, waarbij het optimaliseren van het publieksbereik centraal staat.

  • Het bedrijfsbureau is de uitvoeringsorganisatie van de koepelcoöperatie Energie van Rotterdam. Met een klein team werken we dagelijks aan de ondersteuning van de energiecoöperaties, het realiseren van energieprojecten en het behartigen van de belangen in de stad.

  • The Writer’s Guide (to the Galaxy) is een cursuscentrum voor written (en soms ook een beetje spoken) word. Ook is het een ontmoetingsplek voor jonge schrijvers, boekennerds en intersectionele feministen.

  • Bekijk alle vacatures