Ziel op Zuid: Gebroken

Nabil Bantal is huisarts en schrijver. Via zijn praktijk en patiënten kijkt hij naar de stad. In deze aflevering: een letterlijk en metafysisch gebroken hart.

 
Tegenover mij zit een vrouw. Ze is de veertig gepasseerd, maar de vijftig nog lang niet genaderd. Haar ouders waren arbeiders. Zij ging wat anders doen. Haar leven bracht haar ver buiten Rotterdam. In haar jonge jaren leefde ze van dag tot dag. Elke keer werd een nieuwe geplukt. Ze genoot intens. Ze vond de liefde van haar leven. In een steeg notabene. Een toevallige ontmoeting. Hij onbekend in haar stad. Zij onbekend in zijn hart. Jaren later zouden ze trouwen. Kinderen waren geen optie. Voor allebei niet, het paste gewoonweg niet.
“Hoe gaat het met je?”, vraag ik.
“Goed, naar omstandigheden.”
Haar wereld veranderde drie jaar geleden. Op een zondagmiddag ergens in april. Iets eerder terug van een lunch zou haar huis nooit meer hetzelfde zijn. In de slaapkamer klonk gegiechel. Iets wat haar man nooit deed. Ze voelde haar hart bonzen. In haar hoofd begon een film. Zodra ze de deur open deed, zag ze iets wat ze niet had moeten zien. Een vrouw in bed met haar man.
Op haar borst begon een pijn, precies in het midden. Een pijn die ze nooit eerder had gevoeld. De pijn straalde uit naar haar rug en schouders. Haar kaak verstijfde. Haar longen werden zwaar. Haar hart deed zeer. Ze stortte neer op de grond.
De ambulancebroeder dacht aan een paniekaanval. “Rund”, had ze hem naar adem happend toegeschreeuwd. Ze brachten haar naar het ziekenhuis. De dokter luisterde aandachtig naar haar hart. Het was gebroken, uit alles bleek dat. Het bloedonderzoek, hartfilm en echo. Ze waren allemaal het bewijs dat het echt gebroken was. Later leerde ze dat ze het broken heart syndrome had.
“Weet u dokter”, zegt ze met een brede lach, “ik ben weer hard aan het werk, en geniet weer van de dingen. Mijn uithoudingsvermogen is verbeterd en ik kijk uit naar mijn vakantie, maar voordat ik ga, zou u nog even naar mijn hart willen luisteren?”
De harttonen klinken normaal. Rustig volgen ze elkaar op. Regelmatig zoals het hoort. Het is niet meer gebroken. Haar hart is weer heel.
“Klinkt als nieuw”, zeg ik terwijl ik mijn stethoscoop verwijder.
“Mooi, misschien kan ik hem dan ooit nog doneren”, zegt ze met een knipoog.