De Beste Stuurlui: Verborgen vrouwen

Op de drempel van het weekend prikkelende gespreksstof nodig? Stuurvrouwe Feyza Albayrak wil dat meer Rotterdammers zich bewust worden van verborgen vrouwen.

Een paar dagen geleden werd de twintigjarige Özgecan Aslan verkracht en vermoord in Turkije. Zij reisde rond middernacht alleen terug naar huis, maar kwam daar nooit aan. Dit nieuws maakte mij woest: wéér een vrouw het slachtoffer, enkel omdat ze vrouw is. Mijn gedachten gingen meteen uit naar Yasmeen, die vorige week dood werd gevonden in een bos. Een Rotterdamse, net als ik. Dan komt het opeens heel dichtbij. Misschien ben ik haar wel eens tegengekomen in de stad, maar heb ik haar niet eens aangekeken. Misschien zocht ze wel oogcontact om hulp te vragen. Hulp die wellicht haar leven had kunnen redden.

Vrouwen als Yasmeen zijn verborgen vrouwen: zij mogen niet naar buiten, moeten gehoorzamen, eerbaar zijn. Ze zijn verantwoordelijk voor de eer van de hele familie en zijn daardoor gemeenschappelijk bezit. In Nederland vertegenwoordigt een vrouw over het algemeen niet de eer van haar hele familie. Ze heeft een eigen keuze, is vrij in haar eigen doen en laten. Toch is die vrijheid niet altijd gegarandeerd. Om maar enkele onderzoeksresultaten te noemen:

• 45 procent van de Nederlandse vrouwen zegt dat zij sinds haar vijftiende eenmalig of meerdere malen slachtoffer is geweest van fysiek of seksueel geweld.
• 33 procent van de Europese vrouwen lijdt onder geweld; dat zijn omgerekend 62 miljoen vrouwen – meer dan de bevolking van Italië.
• 4 procent van de Europese vrouwen zegt weleens te zijn verkracht. Dat zijn ruim 9 miljoen vrouwen – meer dan de bevolking van Oostenrijk.
• 1 op de 5 vrouwen is ooit gestalkt. 23% van hen moest hierdoor e-mailadressen en telefoonnummers veranderen.
• Bijna 75% van alle vrouwen in managementfuncties zegt te maken te hebben gehad met seksuele intimidatie.

Wij vrouwen worden regelmatig lastiggevallen op straat: we worden nagefloten, nagestaard en soms zelfs erger. We houden er rekening mee dat we niet te laat en niet alleen naar huis hoeven te lopen, dat we niet omkijken als iemand toetert, dat we ons niet te opzichtig kleden. Aan de andere kant zoeken we eindeloos naar de ware, de prins op het witte paard, een soulmate. We zoeken gelijkheid en liefde. Een dwaze zoektocht lijkt het, als we kijken naar de realiteit.

Ik kijk nu heel anders naar de vrouwen die ik op straat tegenkom. Ik kijk écht naar ze; ik zíe ze. Ik vraag me af wat hun verhaal is, of ze misschien hulp nodig hebben. Er moet toch iets zijn wat ik kan doen, denk ik dan. Als verslaggever ben ik nu nog gemotiveerder om die verhalen boven water te krijgen. Zodat mensen het weten, zodat mensen bewust zijn, zodat we er wat aan kunnen doen met zijn allen. Zodat vrouwen als Yasmeen en Özgecan  niet meer verborgen zijn en in alle vrijheid vrouw kunnen zijn.