Ga naar de inhoud

Balanceren met bakfietswijken — betaald artikel

Dit artikel is voorzien van een blokkade in verband met betaalde toegang, waardoor een gedeelte van de inhoud pas leesbaar is wanneer je bent ingelogd en beschikt over een geldig abonnement.

Het is mis in de wijken van Rotterdam – te veel armen, te weinig kansrijke gezinnen. De scootertjes moeten plaatsmaken voor bakfietsen, zegt het bestuur. Stadssocioloog Gwen van Eijk buigt zich over de vermeende onbalans: “Ik heb nog nooit een beleidsmaker gehoord die bezorgd is over de scheve verhoudingen in Kralingen-oost.” 

Bakfietswijken
beeld: Maus Bullhorst

Al 13 reacties — discussieer mee!

  • Beetje flauw stuk maar ook wel herkenbaar. Natuurlijk gaat het er om de oververtegenwoordiging van lage inkomensgroepen in bepaalde woongebieden te voorkomen. En omdat de volksvertegenwoordigers dat liever wat bedekt willen presenteren komen ze met die welkome sociaal-economische samenstelling als instrument om de onbalans aan te tonen. Lekker neutraal maar voor het doel effectief. What else is new? En ach, ik vind het prima zo lang ze maar regelmatig blijven investeren in die wijken.
    Als je echt gaat nadenken over het gebruik van dit soort instrumenten dan krijg je beschouwingen als hierboven. Het zijn hulpmiddelen om naar iets te kijken, meer niet. Ander mooi voorbeeld is het ook genoemde “Kinderen in Tel”. Daar hebben ze een ranglijst gemaakt van slechte wijken. En Rotterdam is rijk vertegenwoordigd bij de top 100, terwijl er duizenden wijken worden vergeleken. Maar ik kijk dan ook altijd even naar de topwijken, die staan helemaal onderaan. Héél veel van die wijken liggen in de buitengebieden van Nederland. Vooral het N-O is rijk vertegenwoordigd. Maar dat is dan wel vreemd. Want de hoogopgeleiden rennen gillend weg uit die topwijken, vaak via opleidingen in Groningen en Leeuwarden. Vergrijzing van de topwijken is het gevolg. Dan rennen ze, na hun opleiding, gillend door naar de Randstad en dan vooral Amsterdam. Als ze maar weg zijn uit die dooie gebieden in het N-O. Daar gaan vér buiten het centrum in een peperduur klein betonnen kutappartement samenwonen, kindje erbij en, in de traditie (ja, bijna folklore) van IJburg, na enkele jaren, weer scheiden. Maakt niet uit want de balans blijft prima. Immers, hoogopgeleid, autochtoon en een goed inkomen. Het kindje moet dus niet zeuren.

  • Gentrificatie definiëren als “de verandering die wijken doormaken wanneer sociale huurwoningen, theehuizen, euroshops en shoarmatenten langzaamaan worden vervangen door koopwoningen, koffietentjes, ateliers en biologische groentewinkels, en waar scooters plaatsmaken voor bakfietsen.” is nogal normatief.

    Wetenschappelijk gezien is gentrificatie het proces waarbij een wijk verandert, zodanig dat het gemiddelde sociaal-economische niveau stijgt. Dit komt soms op hetzelfde neer, maar niet noodzakelijk. Middelland gentrificeert al jaren, ook al voor de gemeente en woningcorporatie ideeën kreeg hier in te grijpen.

    Los van de definitie van gentrificatie geloof ik dat we in Nederland juist de perfecte middelen hebben om niet door te slaan in ‘hyper-gentrification’. Doordat woningcorporaties grote delen van wijken bezitten wordt, bijna automatisch, voorkomen dat wijken binnen no-time veranderen in Brooklyn Heights of West Village. Inderdaad, woco’s verkopen woningen en verhuren in de vrije sector, maar dan nog houden zij in elk van deze mindere wijken gigantische voorraden sociale huur over. En dat is maar goed ook.

    • @Ewout Versloot. Helemaal eens, en zeker met je aanduiding over Middelland. Die wijk was al veranderd maar dat gaat de laatste tijd nu helemaal razendsnel. Zeker het opknappen van de Binnenweg heeft daar de laatste jaren flink aan bijgedragen. In de Volmarijnstraat hebben de sommige mensen de waarde van hun woningen, ondanks de crisis, in 15 jaar tijd zien verdubbelen. En ja, dan is het uitroepen tot bakfietswijk is dan voor de hand liggend omdat die daar toch al in ruime mate rondrijden. Laatst kreeg ik een brief dat ook de Republiek Middelland is opgericht: http://www.republiekmiddelland.nl/
      Ik dacht dat het zo’n flauwekul-initiatief was maar het initiatief werd door de gemeente gelijk met 9 miljoen gesteund. Ik ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken.

  • Waar werken bakfietsmensen?
    Zijn ze echt zo rijk?
    Welke banen hebben zij?en zijn die allemaal in rotterdam?
    Gaan ze ook per bakfiets naar hun werk?
    In de volmarijnstraat wil je niet doodgevonden worden,bloempotjes aan de muren,roddeltantes op stoepjes zeer burgertrut gevoel.

  • Onder wetenschappers is er nogal wat discussie over hoe gentrificatie precies moet worden gedefinieerd, maar dit leek me niet echt de plek om daarover uit te weiden. Maar als je er dan toch over begint: de zin ‘de stedelijke ruimte afstemmen op kapitaalkrachtige bewoners’ verwijst naar een wetenschappelijke definitie (Hackworth) en in andere definities gaat het ook om de verandering van woningtypen, winkels en voorzieningen, zoals ik ‘populariserend’ beschrijf.

    Inderdaad verschillen onze steden op het punt van betaalbare (sociale huur)woningen, hoewel een deel van de goedkope woningen wordt bezet door scheefhuurders met hogere inkomens, dus dat zegt niet alles. Maar mijn punt is vooral: hoe zorgen we ervoor dat de stad betaalbaar BLIJFT?

  • Er zullen verschillen zitten tussen de mensen die een bakfiets bezitten, maar grofweg hebben we het hier over mensen die in Rotterdam hebben gestudeerd en tot zo’n 15 jaar geleden de stad verlieten zodra er kinderen kwamen maar nu blijven, of jonge gezinnen die van buiten komen. Ze kiezen voor de stad vanwege werk maar ook (vooral) culturele voorzieningen en diversiteit op allerlei manieren. Ze zijn vaak hoogopgeleid maar hoeven niet heel rijk te zijn. Deze groep wordt wel geassocieerd met de creatieve klasse, dus beroepen in kunst, cultuur, media, wetenschap, architectuur, etc., maar ook veel ambtenaren zouden best een bakfiets kunnen bezitten. Ik weet niet of er onderzoek is gedaan naar hoe zij zich naar hun werk verplaatsen – was een goede vraag geweest voor de nationale wetenschapsagenda.

  • Ha, mooie maatstaf, die bakfiets. Ik heb een bakfiets, bij gebrek aan een auto. En ben weliswaar hoogopgeleid, maar qua inkomen nogal ‘kansarm’. Wat mij opvalt in mijn buurt (oude noorden) is toch echt dat het gaat om het soort woningen. Of mensen trekken weg omdat hun bovenwoning domweg te klein wordt met twee koters, of mensen worden gek van alle maffe buren. Want eerlijk is eerlijk, er zitten me toch een hoop luidruchtige, agressieve, wereldvreemde types in al die panden van Vestig en co. Naast natuurlijk alle lieve buurtjes die ik ook heb. Maar wil je kansrijke mensen in Rotterdam houden, en jonge, koopkrachtige gezinnen, investeer dan in hemelsnaam in ruime woningen. En zorg dat die woningcorporaties, die toch geld hebben, hun achterstallige zooi voor een net bedragverkopen. Er staan genoeg enthousiastelingen te trappelen om van de huizen een paleis te maken. En dat is pas echt goed voor de cohesie in een wijk.

  • Natuurlijk kun je je afvragen wanneer het ideaal is bereikt want ik zou zeggen dat mijn ideale mix 100-0-0 is. Helaas is dat niet mogelijk en haalbaar. Het doel van gentrification is een verhoging van het gemiddelde inkomen; dat kan al als 1 enkele miljonair zich in een wijk vestigt. Maar daarmee verandert de buurt niet. Verbetering van een buurt moet vooral van de mensen zelf komen en is minder afhankelijk van het inkomen dan de beleidsmakers denken. Voor een prettige leefomgeving is iets anders nodig. Hier in Spangen schrok ik een paar weken geleden van de pestzooi op de Mathenesserdijk nadat de schapen hun graaswerk hadden gedaan. Dat heeft niets met inkomen te maken, arm en rijk kunnen hun afval netjes in een afvalbak gooien.
    Zouden de huidige bewoners hun gedrag veranderen als er een paar bakfietsmoeders met bloemenslingers bij komen wonen? Dat betwijfel ik. Wel weet ik dat de armoede toen ik in de jaren 50-60 opgroeide niet veel anders was dan nu; misschien zelfs wel groter was. Maar mensen spraken elkaar aan op hun gedrag in de publieke ruimte. Dat lijkt me veel belangrijker dan het beleidsmatig schuiven met inkomensgroepen tot de door ambtenaren bedachte ideale mix is bereikt.

Schrijf hier je reactie

Heb je geen account? Maak hier een gratis reageerdersaccount aan. En bekijk hier de huisregels van dit forum.

Gerelateerde inhoud

Wil je dit soort artikelen blijven lezen?

Vers Beton kan niet bestaan zonder haar leden. Lees onbeperkt artikelen op Vers Beton voor € 7,50 per maand, de eerste maand is gratis.

Misschien vind je dit ook interessant

  • Het Weense woonmodel: “Wonen als de rijken, voor iedereen”

    • Architectuur en stedelijke ontwikkeling

    “De Nederlandse ziekte.” Zo noemen ze in Wenen problematisch woonbeleid. Vergeleken met de blakende sociale huursector in de Oostenrijkse hoofdstad, is ons woonbeleid op sterven na dood. In Wenen wil iedereen een sociale huurwoning. “We willen hier nooit meer weg.”

  • Nieuwbouwplannen verscheuren de Pompenburgflat

    • Architectuur en stedelijke ontwikkeling

    Aan het Hofplein verrijst RISE, de hoogste woontoren van Europa. De sociale huurflat Pompenburg moet daarvoor worden gesloopt. De ooit zo harmonieuze sfeer in het karakteristieke wooncomplex is om te snijden. Maar komt die nieuwe toren er wel? Volgens experts kleven er veel risico’s aan het project, dat bovendien veel minder betaalbare woningen oplevert dan wordt voorgeschoteld.

  • Zeg Roodkapje waar ga je heen? De verkoop van de Delftsestraat is rond

    • Architectuur en stedelijke ontwikkeling

    Een slepend verkoopproces, Amsterdamse ontwikkelaars, ‘verloren’ miljoenen en een gemeente die de spelregels steeds verandert. De verkoop van vier markante panden aan de Delftsestraat ging niet van een leien dakje. Alternatieve ontwikkelaars hebben (weer) het nakijken. “Met welke partijen ga je als gemeente nou in zee?”

  • Alle artikelen

De agenda die je aan het denken zet

  • Tijdens de eerste edtie Extra Space op 14 maart luister je vanaf 19:00 naar de…

    Venue: Leeszaal Rotterdam West
    Datum:
  • De Rotterdamse woningmarkt is krap en de prijzen zijn hoog. De nieuwe Woonvisie, die op 14 maart 2024 wordt vastgesteld, belooft verandering. Maar hoe wordt écht betaalbaar wonen in Rotterdam gerealiseerd? Op 7 maart organiseren AIR, Platform Woonopgave, Recht op de Stad en KeileCollectief het stadsgesprek ‘Betaalbaar wonen: hoe dan?!’Onderwerp van gesprek zijn de nieuwe Woonvisie, de knelpunten in de praktijk en mogelijke oplossingen. De avond wordt afgesloten met het aanbieden van kant-en-klare moties aan Rotterdamse gemeenteraadsleden, die ze op 14 maart kunnen indienen.

    Venue: Keilepand M4H
    Datum:
  • Bubbeldenken geeft geen oplossingen. Steeds weer dezelfde statements en dezelfde “deskundigen”…brrrr, herhaling van zetten. Daarom op zoek naar verrassend andere meningen.

    Venue: Rotterdamse Salon
    Datum:
  • Bekijk de agenda

De leukste vacatures in en om Rotterdam