Rotterdam is een stad van arbeiders, met een bijbehorende moraal. Niet voor niets is ‘werk loont’ één van de kroonjuwelen van deze coalitie. In de aanloop naar het debat over het basisinkomen dat het Goethe-Institut woensdag 28 oktober organiseert, onderzoekt Vers Beton of Rotterdam rijp is voor onvoorwaardelijke uitkeringen.
Al 3 reacties — discussieer mee!
De positieve voorbeelden in het verhaal zijn nauwelijks van toepassing in Rotterdam. Onvergelijkbare zaken! Bekijk het uit economisch perspectief. Basisinkomen alleen haalbaar als iedereen dezelfde fiscale aftrekpost krijgt voor de inkomstenbelasting, uitbetaalbaar wordt en waarvan je maandelijks nooit kan leven. De auteur begrijpt niet dat het toch een vorm van overdraagbaar inkomen is zonder daarvoor een tegenprestatie te leveren. Les 1 in economie en pas les 100 bij Marx.
Basisinkomen kan een geweldige oplossing zijn voor een groot aan zaken die in de toekomst sterk zullen gaan bepalen hoe we gaan leven. Mantelzorg is er daar 1 van. Ik ben een groot voorstander van een systeem waarin basisinkomen geborgd is. Echter ben ik er van overtuigd dat ‘hapsnap’ oplossingen per gemeente het fenomeen basisinkomen meer kwaad dan goed zullen doen.
Het basisinkomen kan in mijn ogen alleen goed ingevoerd worden als het voor iedereen geldt en als het gepaard gaat met een totale hervorming (waarschijnlijk afschaffing) van alle systemen die we hebben. Het belastingstelsel zal volledig op de schop moeten, ww en bijstand afgeschaft worden, huursubsidie en aftrek hypotheekrente weg, zorgtoeslagen en kindgeboden budgetten en kinderbijslag weg en ga zo maar door. Alleen dan kan je tot ene systeem komen waarin het basisinkomen het verschil gaat maken en dat het ‘betaalbaar’ blijft.
Als het goed wordt ingevoerd kan het leiden tot een grotere productiviteit van mensen. Mensen zullen meer gaan doen dat ze leuk en prettig vinden om te doen en dus zullen ze beter werk leveren. Mensen kunnen onbezorgder hun naaste verzorgen indien die zorg nodig heeft. Ik ben er zelfs van overtuigd dat de gevangenissen leger worden. Maar voor het doordacht en goed in en begin niet met ad hoc oplossingen die feitelijk niet meer zijn dan een andere vorm van bijstand.
Het streven naar (volledige) werkgelegenheid – nog steeds beleidsdoel nummer 1 bij veel overheden – is achterhaald. Het is vechten tegen de bierkaai. Al decennia. Werken is een onnuttige bezigheid geworden. Dat zie je aan alle hedendaagse beroepen. Van papier heen-en-weer schuivers (ambtenaren e.d.) tot en met het massale legioen van stukkies-schrijvers die kranten, tijdschriften en mediaplatforms bevuilen met ‘kijk mij eens leuk wezen-columns’.
Laatst de zaterdagkrant gekocht. Bestond voor 25% uit ‘leukdoe’ columns. Van die Aaf Brandt Corstius en Sylvia Witteman ongein. Ik had net zo goed de Donald Duck kunnen kopen…
Bottomline van alles is: Er is geen schaarste meer in deze wereld. Integendeel: er is van alles teveel. Teveel kantoorpanden, teveel eten, teveel drinken, teveel iPads, teveel auto’s teveel… etc.. Misschien niet in de Sahara, maar das een kwestie van ongelijke verdeling. Zou je het allemaal gelijk verdelen, dan zou deze wereld ruimte bieden aan 20 miljard mensen die allemaal te eten en drinken hebben, een autootje rijden en een spelletje kunnen spelen op een elektro-dinges.
Toch lees ik nog steeds in de eceonomische handboeken, op pagina 1, hoofdstuk 1, paragraaf 1 dat economie de studie is van ‘schaarste’. Wat dus BS is omdat er geen schaarste is.
Vraag is dan: waarom zou je in een wereld zonder schaarste de ruilmiddelen (=geld) schaars houden?