Vers Beton schrijft iedere maand een column voor de Uitagenda Rotterdam, het gratis culturele uitgaansmagazine. Het herfstige karakter van november is uitermate geschikt voor wat nostalgie en heimwee. In een stad waar meer verandert dan behouden blijft, is dat volgens Tara zo slecht nog niet.
In september ben ik 29 geworden. Nog veel te jong (vind ik) om het te hebben over ‘vroeger’, of om te verzanden in nostalgische overpeinzingen. Toch betrap ik mezelf erop dat ik regelmatig terugdenk aan ‘die goede oude tijd’. Tien jaar geleden waren er misschien geen 300 festivals per het jaar, maar we hadden wel Waterfront en Nighttown. Waar je elk weekend parels van concerten zag terwijl je er op de bonnefooi heenging. Waar je Amerikaanse bandleden na het concert meenam naar de Spookys om broodjes Filet Americain te eten (“so, this is grinded raw meat?”). Ik mis een plek waar ik heen kan zonder iets af te hoeven spreken, omdat mijn vrienden er toch altijd zijn. Ik voel letterlijk pijn in mijn hart als ik langs het steeds valer wordende bord van Waterfront fiets. Die plekken voelden als huiskamers.
Nog geen reactie — begin de discussie!