Erasmus wilde van mensen betere mensen maken. In zijn Lof der Zotheid nam Erasmus daarom de gehele mensheid op de hak. Acht Rotterdamse fotografen tonen aan dat de mensheid al die honderden jaren nog geen spat veranderd is. Deze keer: Annabel Storm.
De beroemde denker Desiderius Erasmus (wiens 550e geboortejaar we dit jaar vieren in Rotterdam) had heel wat op te merken over het gedrag van zijn medemens. Met zijn geschriften wilde hij de mensen weer op het goede spoor zetten. Hij putte hierbij uit het gedachtengoed van grootheden uit de Griekse en Romeinse oudheid. Zijn snedigste kritiek op de maatschappij uitte hij in zijn beroemde satirische boek Lof der Zotheid. Een meesterzet: door niet namens zichzelf, maar namens ‘de Zotheid’ te spreken, kon hij pas echt met scherp schieten.
Ongeveer vijfhonderd jaar later pakken acht Rotterdamse beeldmakers de draad van Erasmus’ Lof der Zotheid weer op. Want geloof het maar: de zotheid is nog onder ons.
Voor fotografe Annabel Storm lijkt er een tweede thema te lopen door de Erasmus’ zotheid van vorst en volk. Ze ziet harde kanten bij de burgers, bij de politie en bij de bestuurders. Kanten die bij Erasmus bedekt worden door cynisme en humor, maar door Annabel kaal in beeld worden gebracht.
Al 9 reacties — discussieer mee!
Erasmus wilde de mensheid verbeteren door ze kennis te laten maken met de intentie van het Nieuwe Testament! 1500!!! Vandaar zijn bijbelvertalingen en zijn voorstel om het Oude Testament apocrief te verklaren.
Begrijp de ietwat geforceerde band met de foto’s niet en de laatste bewering over de politie slaat als een tang op een varken.
Zou best kunnen Melissa: Is al positiever.
Nalezend zag ik dat mijn associaties nogal negatief zijn.
Misschien staat zwaardmans gewoon te wachten op zijn vrouw, die van de integratiecursus komt via die trap. Hij kan ook te laat zijn om zijn achter de rolluiken verschuilde antiquair om de waarde van zijn zwaard te vragen of gevraagd hebben aan zijn broer :”Blijf rustig staan. Ik ga kijken wat er met één zwaai binnen het bereik van mijn zwaard valt?”
De “broer” kijkt over zijn schouder en ziet familie en/of kennissen die aankomen om te zeggen. “In dit land is een zwaard niet de manier om geld te krijgen, maar een formulier!”
Als je naar zijn hoofddeksel kijkt kan een opmerking daarover ook de bron van een eventueel conflict zijn (sorry weer negatief)
Gewoon een misverstand? “Ik had toch gevraagd om die rolluiken blauw te verven?”
Of, “nu ga en blijf je opzij, want ik moet die Jumbo-zegels boven brengen”
Heerlijk toch Melissa.
De volgende stap is: Wat is er daarna gebeurd? Voor anderen een vraag voor ons een weet!
Die telefoon zal trouwens in het vervolg een belangrijke rol gaan spelen!
Ook het duidelijke onderscheid tussen het Adidas schoeisel van broer en de Schoenen Reuzen van zwaardmans. En dan die tegels? Net gerenoveerd zo te zien. Conflict over de betaling?
Zwaarmans heeft net telefonisch gehoord van de aannemer, dat hij van zijn broer een veel te hoge rekening gehad heeft voor die renovatie.
Ik stop . Het wordt me teveel.
Mooie intrigerende foto!
Annabel grijpt de adagia van Erasmus aan om een eigen verhaal te vertellen. De politiehelikopter saboteert ze en dat legt ze vast. Ik vind dat prachtig. 🙂
Bedankt Melissa.
Ik ben gevoelig voor kritiek op de politie. Ze doen fantastisch en zeer nuttig werk tegen een hongerloontje.
Even iets anders. Een “meneer” met een zwaard op zijn rug! Goed geïntegreerd zou je zeggen, maar hoe zit dat zwaard vast?
Als die meneer met dat zwaard gaat dreigen of zwaaien – daar is het voor – dan mag de politie hem ontwapenen zonder al teveel geweld, dus met gevaar voor de eigen gezondheid.
Dat kwam bij mij even samen Melissa. Vandaar. 😉
Nog even.
Het lijkt er op, dat dat zwaard vast zit in een soort leren “zwaardhouder”
In dat geval is die meneer naar de kleermaker geweest of hij heeft zelf handarbeid verricht om met zijn zwaard over straat te kunnen lopen. Dat is misschien te doen gebruikelijk in Verweggistan, maar in ons land verboden. Een misdaad, die dus zorgvuldig is voorbereid.
Kortom een mooie foto, die je – mij dus in ieder geval – aan het denken zet.
Ik zie dan zo’n meneer ook in gedachten naar de spreekavond voor zijn dochtertje op de basisschool gaan. Of in de wachtkamer bij de tandarts.
Ja, het is nu helemaal los.
Die andere meneer; kijkt die nu met ontzag naar zijn opperhoofd of met enige angst naar zijn bedreiger? Of is het zijn broer en denkt hij : “ach hij is nu eenmaal zo”.
Dan heb je ook nog die trap. Is dit de trap naar de Hades en gaat zwaardmans zijn Euridice bevrijden? Is er boven een drugshol waar hij gaat scoren of is het een illegale goklokatie, waar hij is opgelicht en nu verhaal gaat halen, terwijl zijn broer c.q. vriend beneden de wacht blijft houden. Vragen, vragen vragen.
En dan die rolluiken. Een ongezellige buurt – jaren dertig gezien de tegels – en de man voor de rolluiken lijkt te zeggen. “Zo hier kan je niet naar binnen, want de rolluiken zijn lekker gesloten”
Zwaardmans aarzeld. Gaat hij de trap op of gaat hij met het zwaard in de hand proberen de rolluiken te forceren?
Is er een verband tussen de beveiligde lokatie en de trap? En dat Jumbo-tasje ? Voor de buit of voor een afgehakt (zwaard !) ledemaat? We zullen het helaas nooit weten.
Nee prachtige foto!
Zeker een bijzondere foto! Hoe langer je kijkt, hoe intrigerender hij wordt. Is het zwaard wel echt? Of heeft Annabel die in de foto geshopt? Hoe kreeg ze deze twee zware jongens zo geniek op de foto? Ik begreep dat er een hoop stroop voor nodig was. En de man die onze richting op kijkt: kijkt hij naar ons of naar de man met het zwaard?
Ik denk dat hij net tampons heeft gekocht voor zijn vriendin bij de Jumbo en waag het niet grappen daarover te maken 🙂