Zijn twee kapiteins op een schip per definitie voer voor mislukking? In zijn eigen geval wel, stelt Peter van Heemst, maar tussen de vele debacles bevestigen enkele uitzonderingen de regel.
Tags
Gerelateerde inhoud
Steun onafhankelijke journalistiek
Als abonnee van Vers Beton kun je alle artikelen onbeperkt lezen en delen met je eigen netwerk. Je bent al lid vanaf € 7,50 per maand, de eerste maand lees je gratis.
Al één reactie — discussieer mee!
Een week stilte.
Merkwaardig, want ik heb wel wat vragen bij deze schijnbaar zo eerlijke eruptie van zelfkritiek.
Bij voorbeeld.
Waarom blijf je vier jaar zitten als je vindt dat je slecht functioneert?
Hebben partijgenoten niet aangedrongen op je vertrek?
Gun je een ander jong c.q. nieuw geluid je positie niet?
Gun je een ander de financiële vergoeding niet als je zelf toch al in de eeuwige wachtgelden zit?
Ik denk dat ik het antwoord zelf al indirect gegeven heb dus ik heb niet zo’n behoefte aan echte antwoorden.
Stukje deed me ook denken aan een uitspraak van Godfried Bomans.
“Niets is zo onbescheiden als valse bescheidenheid.”