Toen in de jaren ’90 Bosniërs, Serven en Kroaten op de vlucht sloegen voor de oorlog in voormalig Joegoslavië kwamen precies dezelfde bezwaren en argumenten voorbij. De meeste ex-Joegoslaven landden in Rotterdam, twaalfduizend in totaal. Vers Beton duikt de archieven in om de beweringen van toen te staven aan wat er werkelijk gebeurde.
Al 2 reacties — discussieer mee!
Eigenlijk wilde ik niet reageren, maar nu ik toch weer in Rotterdam zit wil ik het wel doen.
Volgens mij is er een aspect overgeslagen n.l. dat als een groep in een andere vreemde samenleving een plek vindt, men de eigen waarden en normen gaat verheerlijken c.q. benadrukken.
Ik kom hierop, omdat ik die omslag heb geconstateerd bij mijn Joegoslavische leerlingen.
Toen Tito nog aan de macht was ging het gros op zaterdag naar de Joegoslavische school om marxistische scholing te krijgen. Verder verliep de integratie voorbeeldig.
Na de dood van Tito viel de groep snel uiteen. De Kroatische leerlingen werden ineens weer streng rooms en verdwenen naar het RK onderwijs. De Servische leerlingen werden weer orthodox en de Bosnische leerlingen werden van de ene op de andere dag moslim, terwijl ze daarvoor varkensvlees aten en alcohol dronken.
Verder moet vermeld worden dat veel leerlingen na de burgeroorlog terug wilden om hun “nieuwe” staten op te helpen bouwen.
Het door mij genoemde aspect is waarschijnlijk ondergesneeuwd, omdat het waarden en normen patroon van het gros van de oorspronkelijke Joegoslaven niet erg verschilde met dat van ons, juist vanwege de sterk marxistische scholing die gegeven werd: Volkomen gelijkheid tussen mannen en vrouwen, de invloed van religie was nihil en men paste zich met taal en doen en laten aan bij het “gastland” waar veel socialistische regels (sociale voorzieningen, minimumloon etc.) de dagelijkse praktijk waren.
Ik vind de vergelijking tussen islamitische Syriërs en marxistische Joegoslaven derhalve mank gaan (ondanks de uitleg in het stuk)
‘Hoe sneller vluchtelingen worden voorbereid op de Nederlandse arbeidsmarkt, hoe korter de periode van inactiviteit en kleiner de kans op berusting in een situatie van afhankelijkheid.” en de jongeren zien weer werk verdwijnen, kansen op de een toekomst kleiner worden, spanningen zullen toenemen want waarom doet men alles voor een ander, enzovoorts. Je verhaal, dat kan je ook spiegelen op de jongeren in bepaalde wijken. Een functie kan maar 1 keer vervult worden, wie krijgt voorrang. Rotterdam heeft al het Pact van Zuid, vind dat men Rotterdam even moet ontzien. Waarom niet naar Haren, Wassenaar, Berkel, enzovoort