Her en der in Rotterdam Noord staan mobiele billboards van de gemeente. Met pasfoto’s en – onleesbaar klein – de namen van kandidaten voor de wijkraden. Het is een symbool voor de grove denkfout in dit experiment, betoogt Pytrik Schafraad. Het ontbreekt de kiezers volledig aan informatie.
Deze billboards zijn deel van het nieuwste experiment in het kader van bestuurlijke vernieuwing in Rotterdam. Met hun onleesbaar klein geschreven namen van kandidaten, illustreren ze precies de grove denkfout die gemaakt wordt. Want meer informatie over de kandidaten, hun standpunten, of de bevoegdheden van de wijkraden zijn er namelijk niet te vinden. Op de verkiezingswebsite van de gemeente Rotterdam, kun je na goed zoeken dezelfde lijst namen met bijbehorende pasfoto’s vinden. Maar dat is het dan ook wel.
Of toch niet? Op de dag dat ik dit stuk schrijf, verschijnen er opeens korte persoonsbeschrijvingen, met zeer willekeurige inhoud en structuur bij de namen van enkele kandidaten. Dat is meer dan niets, maar nog steeds volstrekt onvoldoende. En later vind ik de papieren versie van zo’n document, maar dan voor de naburige wijk, in mijn brievenbus.
Al 11 reacties — discussieer mee!
Als onafhankelijk kandidaat voor de Gebiedscommissie Charlois [LIJST21] heb ik uiteindelijk zelf, en op eigen kosten, maar een lijsttrekkersdebat georganiseerd tussen alle lijsttrekkers van partijen die meedoen voor de verkiezingen van het gebied Charlois. Het is een schande dat hier geen geld voor beschikbaar is gesteld.
Fijn dat iemand het ook opmerkt. Als kandidaat voor de wijkraad Feijenoord heb ik onderstaande uitgesproken tijdens de laatste gebiedscommissievergadering van de gebiedscommissie Feijenoord. Ik kreeg hiervoor bijval van de commissie, die ook niet geheel content zijn met hoe de invoering van het nieuwe bestuur verloopt:
En ineens vraag je je af waar het naartoe gaat in Rotterdam.
Een klein visioen op wat komen gaat.
Het begon met een stadsbestuur, de stad dijde uit en de roep om het bestuur te decentraliseren werd luider.
De deelgemeenteraad met 25 raadsleden wordt een feit en ontplooit zich tot een vrij zelfstandig opererend orgaan. Een imposant Deelraadskantoor met vergaderfaciliteit wordt in 2004 uit de grond gestampt.
Het zijn roerige tijden en het stadhuis ziet hun invloed afnemen op het bestuursproces. Onder het mom van bezuinigingsdruk en de wens om het bestuur dichter bij de bewoners te brengen worden de deelraden in 2014 ontbonden, kantoren gesloten, de ambtenaren keren terug naar het centrum, het dakloze lokaal bestuur is teruggebracht naar 15 leden en gaat als gebiedscommissie voortvarend aan de slag.
We zijn vier jaar verder. Het stadsbestuur kondigt uit het niets een experiment aan voor drie deelgemeenten. De Wijkraad en het Wijkcomitee wordt geïntroduceerd. Een stuurgroep van ambtenaren heeft twee jaar gebroed op dit nieuwe bestuursmodel. Top-down wordt dit model gepresenteerd aan Rotterdam met de slogan ‘kom-op-voor-je-wijk’. Ga in je eigen wijk aan de slag, stel je kandidaat, al ben je net zestien en lidmaatschap van een politieke stroming is geen vereiste. Best interessant denk je bij jezelf.
Je stelt je kandidaat voor de wijk Feijenoord en wordt uitgenodigd voor een eerste bijeenkomst in het gloednieuwe Stadstimmerhuis. Al bij de introductie blijkt dat je niet helemaal op de hoogte bent. In de veronderstelling dat de wijkraden onder de gebiedscommissie gaan functioneren blijkt hier dat de betroffen gebiedscommissies worden afgeschaft. Ehhh… dat moet je even op je in laten werken. Geen overkoepelend gezag meer waar alles samenkomt? Acht wijkraden in deelgemeente Feijenoord die onafhankelijk van elkaar gaan opereren? Dus je stelt wat vragen: heeft de wijkraad een voorzitter en zo ja wie wordt dat dan? Degeen met de meeste stemmen. En als die persoon dat niet wil, want verdubbeling van werkdruk? Tja, dat is nog iets wat niet vaststaat. Hoe te handelen in geval van een wijkgrensoverschrijdende situatie? Ehm… laat ons nu maar eerst focussen op jullie campagne! De workshops campagnevoeren voor jezelf beginnen. Over wat je na je verkiezing te wachten staat wordt niet gerept.
Met de leerzame input maak je een beginnetje van een campagne, de trotterborden verschijnen in de wijk en je weet nu wie je medekandidaten zijn. Misschien aardig om ons gezamenlijk als kandidaten te presenteren aan de wijkbewoners. Eén persoon is door de gemeente aangesteld als de adviseur van alle wijkraadkandidaten. Je verzoekt hem om de e-mailadressen van je medekandidaten. Die mag hij niet geven, maar wil wel een boodschap aan hen doorsturen. Je vraagt hier en daar of er wellicht iemand belast is met het organiseren van verkiezingsdebatten voor de wijkraden. Nee dus. Dan maar zelf de pen in klimmen en uiteindelijk contact met vijf van de acht kandidaten die wel oren hebben naar een gezamenlijke presentatie. Ok, speuren naar een locatie en de mogelijkheid om een klein budgetje te genereren voor de diverse kosten als publiciteit.
De gebiedscommissie benadert en die laat weten dat het hen expliciet verboden is de wijkraden te ondersteunen ‘daar zij neutraal en onafhankelijk moet blijven’, je moet bij Humanitas zijn. De welzijnsorganisatie die nog maar net begonnen is in de Deelgemeente met mensen die ook nog zo groen als gras zijn, welwillend maar net aan de slag, dus ook niet op de hoogte wie waar verantwoordelijk voor is. De adviseur weer benadert en die laat weten: ‘ teleurstellingen horen erbij, daar is vanuit de gemeente geen budget voor beschikbaar’.
Ok… raar allemaal… maar gewoon doorzetten… avondje georganiseerd, drie kandidaten staan garant voor de onkosten… hopseflops.
Zeventig (?!) gewone bewoners gaan straks iedere afzonderlijke wijk in de twee deelgemeenten met vijf mannen en vrouwen besturen. Onvoorbereid staan deze mensen straks aan de start, niet wetende wat er precies van hen verlangd wordt, maar denkende het meest optimale voor hun wijk te kunnen bereiken.
De gebiedscommissie als overkoepelend orgaan gaat als kapitein het schip verlaten en laat de bemanning stuurloos achter. De vraag blijft als beetje weldenkend mens: Waarom hebben de gebiedscommissies niet geprotesteerd tegen dit van bovenaf opgelegde bestuursmodel?
Over vier jaar, als het niet eerder is, zal naar alle waarschijnlijkheid het stadsbestuur besluiten dat dit experiment met gewone bewoners, waarvan de meeste zonder enige bestuurlijke ervaring, niet heeft gewerkt zoals gedacht. Onmogelijkheden bij wijkgrensoverschrijdende zaken, onenigheid intern door macht en machteloosheid, een stadsbestuur die adviezen niet opvolgt, boze wijkbewoners die vinden dat je je verkiezingsbeloften niet hebt waargemaakt en de ontbinding van de wijkraden is het gevolg.
Experimentmoe wordt het lokale bestuur geheel ondergebracht in het stadscentrum en beslissen voorlopig de ambtenaren in het Stadstimmerhuis. Het stadsbestuur heeft het gelukkig allemaal weer in eigen hand. Of was dit al vanaf het begin de bedoeling?
In Noord heeft de gebiedscommissie zich wel degelijk flink geroerd met (on-) gevraagde adviezen over het nieuwe stelsel. Dat heeft niet veel mogen baten. Je krijgt inderdaad de indruk dat als een gebiedscommissie te goed dreigt te gaan functioneren, zij kapotgeëxperimenteerd moet worden.
Je zou inderdaad op z’n minst moeten weten en eenvoudig kunnen nagaan welke bevoegdhede, procedures e.d. gelden voor de wijkraad. Van een rechtsstaat is dat toch wel het minste wat je mag verwachten of wordt het slechts een overlegorgaan zonder enige bevoegdheden?
Zo ver ik heb begrepen, krijgen de wijkraden de zelfde bevoegdheden als de gebiedscommissies. Deze zijn wel minimaal. Adviezen geven, en subsidieaanvragen voor bewonersinitiatieven beoordelen. Daar blijft het wel zo`n beetje bij.
Waar heb je die info vandaan??? Want ik kan daar echt weinig over vinden.
Erg benieuwd!
De gebiedscommissies, wijkraden en wijkcomités hebben dezelfde taak:
Opstellen van een wijkagenda: een plan voor de wijk met 5 doelen voor een periode van 4 jaar.
Betrekken van bewoners en bedrijven bij het maken van het wijkplan
Adviseren wat er in het gebied of wijk specifiek nodig is
Honoreren van bewonersinitiatieven
https://www.rotterdam.nl/wonen-leven/gebiedsverkiezingen/
Goed stuk. Ook wanneer er informatie is, dan beperkt het zich vaak tot: “Ik ga naar de burger luisteren” en “Ik heb contacten op de Coolsingel.” Dit is natuurlijk niet voldoende, want daar kun je verder niemand op afrekenen. Zie hier een voorbeeld van iemand van de wijkraad Bergpolder: https://www.facebook.com/gebiedscommissienoord/posts/1370358316442672?comment_id=1370393919772445&reply_comment_id=1370408843104286&comment_tracking=%7B%22tn%22%3A%22R3%22%7D
In mijn wijk Vreewijk waren 5 kandidaten en dat is het aantal wat nodig is dus het was niet nodig om te stemmen !?…volslagen onduidelijk wie die mensen zijn en waar ze voor staan en waarom er niet meer kandidaten zijn . Nog gezocht op internet maar ik zat uiteindelijk op wijkraad Feijenoord in plaats van Vreewijk (Vreewijk is een onderdeel van Feijenoord) waar wel te kiezen viel en daar stonden een aantal kandidaten op zonder enig verhaal over hun visie ! Het is dat ik ben gaan googelen anders had ik niet geweten wat de nieuwe structuur van wijkraden en gebiedscommissies inhield . Dit maakt me boos.
Ik ben kandidaat voor de Wijkraad Feijenoord. Desondanks onderschrijf ik dit verhaal in Vers Beton volledig. En, als de gemeente niet meebeweegt met wat de burger aangaat dan gaat het ‘m niet worden met het wijkraadstelsel.
geniaal stuk , helder verwoordt! teleurstellingen horen erbij .. maar het komt er gewoon op neer dat er qua beslissingsprocedures of knelpunten of bij interne conflicten niets geregeld lijkt te zijn.
Of wr zijn wel procedures en regeltjes maar die worden pas aan de “uitverkorenen” gepresenteerd. ook leuk wat zou er gebeuren als de 5 “wijk-uitverkorenen” besluiten om per ditect de 100.000 initiatieven budget onder elkaar te verdelen en dan ieder zelf met hun 20.000 gaan beslissen wie en wat er geld krijgt in de wijk? mag dat , wat wel wat niet
ik wordt niet blij van zoveel mistdemocratie