Waarom de discussie over parkeerplekken iedere Rotterdammer aangaat — betaald artikel

Niks is in de stad zo schaars als ruimte, maar wie een auto heeft mag die ruimte voor weinig geld gebruiken. Dat is oneerlijk en inefficiënt. Parkeren mag best nog wat duurder, concludeert Guido van Eijck.

Sinds ik een jaar of wat geleden in The Economist een artikel las over de economie van parkeren, loop ik anders over straat. Noem het een radar voor inefficiënt ruimtegebruik. Als mijn fiets weer eens niet in de uitpuilende fietsenstalling op de stoep voor mijn huis past, bereken ik in gedachte wat je allemaal met het parkeervak ernaast zou kunnen doen. Ongeveer tien vierkante meter voor één auto waarin vaak maar één iemand rijdt – met een beetje goede wil passen daar zo tien fietsen.

Tien vierkante meter voor één parkeerplek, dat is ongeveer twee keer het oppervlak van de eerste studentenkamer die ik twaalf jaar geleden in Utrecht huurde. Voor 205 euro per maand klom ik via de vensterbank en een blokje in de muur in mijn hoogslaper. Ik wil niet weten wat de student die er nu vertoeft betaalt.

Parkeren gaat meer mensen aan dan alleen autobezitters. Of om met parkeer-goeroe Donald Shoup te spreken: het is de sleutel tot de meeste stedelijke problemen – van dichtslibbende wegen, tot luchtvervuiling en betaalbaar wonen. En met achtereenvolgens wethouders van D66 (Pex Langenberg) en Groenlinks (Judith Bokhove) is de auto zelfs in Rotterdam niet meer onaantastbaar.

Niettemin kan het onderwerp zich in de gemeentepolitiek meten aan netelige kwesties als integratie of de sloop van sociale huurwoningen. Ook de geplande verdubbeling van de parkeertarieven voor bewoners (naar ongeveer tien euro per maand voor de eerste en twintig voor de tweede auto) houdt de gemoederen bezig – het zou zelfs een van de knelpunten zijn geweest bij de onderhandelingen met autopartij VVD. Maar waar hebben we het eigenlijk over als het over parkeren gaat?