Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Tweebosbuurt gesloopt 2021 09 27 foto Joke Schot (7) (Kopie)
Beeld door: beeld: Joke Schot

Hoewel ik in de Tweebosbuurt kwam wonen om als mantelzorger voor mijn dementerende moeder te kunnen zorgen, is mijn verblijf in de Tweebosbuurt geëindigd in het strijden voor een rechtvaardig en sociaal woonbeleid. Deze strijd heeft mij vele zaken opgeleverd. Kennis, nieuwe mensen, maar vooral: wat sloop van een buurt en specifiek van je huis betekent. Niet in de eerste plaats voor mijzelf maar voor anderen. Ik heb gezien wat sloop van een huis – of beter gezegd een thuis – met iemand kan doen. Kinderen die opgroeiden in een veilige en vertrouwde omgeving en van slag raken, ouderen die sterke heimwee krijgen. 

Onze buurt kende veel oudere mensen die nu in de laatste jaren van hun leven elders weer een bestaan op moeten bouwen. Ik zeg moeten, want er zijn ouderen die hun draai elders niet kunnen vinden, soms met alle gevolgen van dien.

Plaats maken

Het is inmiddels algemeen bekend dat wij in de Tweebosbuurt moeten plaatsmaken voor mensen die een dikkere portemonnee hebben, ook wel sociale stijgers genoemd. In Rotterdam is het woonbeleid met name gericht op deze groep. Er moet ruimte voor hen worden vrijgemaakt. Is het fair om ons te dwingen plaats te maken voor sociale stijgers1? Beleidsmakers menen dat zij anders Rotterdam zullen ontvluchten. Maar de sociale huurders mogen wel uit Rotterdam vertrekken. 

Daarnaast vinden zij onze buurt in disbalans vanwege het simpele feit dat de buurt uit voornamelijk sociale huurwoningen bestaat. Mede daarom is sloop gerechtvaardigd. Maar hoezo disbalans? Niemand van ons had evenwichtsstoornissen totdat we de aankondiging van de sloop kregen. Beleidsmakers plakken een etiket op onze buurt en redeneren vanuit dat etiket, maar ons werd niks gevraagd. Zij dwongen ons de buurt te verlaten. 

Intussen ruziet de gemeente Rotterdam met de randgemeenten vanwege hun beperkte opname van sociale huurders uit Rotterdam. Onze gemeente wil sociale huurders naar de randgemeenten verdrijven en in ruil daarvoor wil Rotterdam meer ‘sterke schouders’ naar de stad halen. Gemeenten zien elkaar als concurrenten voor de trek van deze ‘sterke schouders’.

Opoffering

Ik heb inmiddels een flinke aversie ontwikkeld tegen de woorden ‘sociale stijgers’. Iedereen moet maar (eerst) sociaal stijgen en dan verdien je het om op iemand anders zijn plek te wonen. Immers grond is schaars en dus moeten armere mensen wijken voor de rijken. Dat beleid lijkt voor mij gekopieerd te zijn uit de tijd van het feodaal stelsel. Wij, sociale huurders, dienen mensen die ‘hoger’ op de sociale ladder staan niet alleen te bedienen, maar wij dienen ook plaats te maken. Wij mogen hun woningen schoonmaken, aan tafel serveren, naar hun werk brengen of hun woningen bouwen, maar we mogen er zelf niet meer wonen.

Van sociale huurders wordt een opoffering in de vorm van de sloop van je woning geeist, zodat sociale stijgers onder de noemer van ‘mengen’ kunnen worden gehuisvest. Het mengen van verschillende inkomensgroepen wordt hier als excuus gebruikt om onrechtvaardig beleid recht te praten. 

Overigens wordt in onze Tweebosbuurt niet gemengd. Na de sloop worden alleen maar huur- en koopwoningen in het topsegment gebouwd. Voor ons is als sociale huurders geen plek2. Opvallend is dat ook de sociale stijgers uit de buurt of stad de nieuwe woningen in de Tweebosbuurt vermoedelijk niet zullen gaan bewonen. Deze huur- en koopwoningen zijn gewoonweg te duur.

Ik zie mijzelf nog staan – enkele maanden nadat ik mijn woning in de Tweebosbuurt introk – met die brief van 9 juli 2018 in de hand. Daarin stond: “De plannen hebben helaas tot gevolg dat uw woning wordt gesloopt. Daarom moet u verhuizen. We begrijpen dat dit een ingrijpende boodschap is. Natuurlijk gaan wij u persoonlijk informeren en begeleiden. Samen met u gaan we op zoek naar een woning.” 

Niet lang daarna zijn de huurovereenkomsten opgezegd en zijn de bewoners gedagvaard. 

Onze verhuurder, Vestia, erkent dat die brief een ingrijpende boodschap bevat. Zij ziet dus in dat die boodschap traumatisch kan zijn. Maar die erkenning heeft er niet toe geleid dat van de plannen afgeweken werd. 

'Samen op zoek'

De zin ‘Samen met u gaan we op zoek naar een woning’ roept bij mij de vraag op of onze verhuurder Vestia weet waar mensen naar op zoek zijn. Mensen zoeken namelijk een thuis. Een thuis gelegen in een straat, buurt en wijk die hen geborgenheid geeft. Een omgeving waar ze op kunnen terugvallen. Zij weten immers dat zij mede afhankelijk zijn van de hulpkrachten die in zo’n buurt aanwezig zijn. Het opbouwen van dit sociaal netwerk kost vele jaren. 

Onze buurtbewoners hadden deze hulpbronnen in de eigen buurt gevonden en zij koesterden deze warme contacten. Maar zij werden verplicht om een andere woning, een ander thuis te zoeken. Niet wetende of zij daar wel gelukkig worden. Niet wetende hoe hun nieuwe buren zullen reageren op hun komst. Zoveel onzekerheid en zoveel stress doet iets met een mens.

Tweebosstraat Martinus Steijnstraat sloop Riebeekblok 2021 08 24 foto Joke Schot (1) (Kopie)
Beeld door: beeld: Joke Schot

Gezondheidsjaren

In een recentelijk overleg met de bestuursvoorzitter van Vestia heb ik hem verteld dat de afgelopen periode ons gezondheidsjaren gekost heeft. Ik heb hem gevraagd wat zo een gezondheidsjaar kost, en of zij deze gezondheidsjaren meegenomen hebben in hun afweging om wel of niet te slopen. Hij keek mij aan alsof hij water zag branden. Hij had geen idee waar ik het over had. Het is moeilijk communiceren als je in twee verschillende werelden woont. 

Voor mij geldt dat ik de komende twee jaar ergens anders tijdelijk zal wonen, waarna ik hopelijk opnieuw mijn thuis zal vinden. Mijn kinderen zijn verheugd dat we eindelijk uit onze onleefbaar gemaakte, dichtgetimmerde buurt verhuizen. Zij durven straks weer hun vriendjes en vriendinnetjes voor een slaapfeestje uit te nodigen (iets waar beleidsmakers nooit aan denken op het moment dat ze besluiten een buurt onleefbaar te maken). Maar ik, ik zal met gemengde gevoelens op deze verhuizing terugkijken. 

Meer lezen van Mustapha Eaisaouiyen?

Hier vind je alle columns
studio erasmus 170919 7

Lees meer

Minicollege: Jaagt Rotterdam armen de stad uit?

Bekijk het minicollege door criminoloog en socioloog Gwen van Eijk, hier terug.

Verder lezen?

Word lid van Vers Beton voor €7,50 per maand. De eerste maand lees je gratis!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

  1. De beleidsterm sociale stijgers wordt gebruikt voor mensen die een hogere opleiding volgen dan hun ouders en/of die qua carriere een stap maken. Vaak stijgt daarbij het inkomen. ↩︎
  2. In totaal worden in de Tweebosbuurt 588 woningen en bedrijfsruimten gesloopt. Daarvoor in de plaats komen 374 nieuwe woningen. Buiten het sloopgebied worden tijdelijk 137 sociale huurwoningen gebouwd, binnen het sloopgebied komen er geen nieuwe sociale huurwoningen. Tijdelijk, omdat na vertrek van de sociale huurder na 10 jaar, die sociale huurwoning naar de vrije marktsector gaat. Binnen het sloopgebied komen er zo n 100 huurwoningen vanaf ruim 1200 euro per maand en 140 koopwoningen in het dure segment. Lees meer: https://www.vestia.nl/tweebosbuurt ↩︎
image(1)

Mustapha Eaisaouiyen

Mustapha Eaisaouiyen (Marokko, 1974) is eerst Rotterdammer en dan pas al die andere identiteiten. Zijn werk bestaat voornamelijk uit vrijwilligerswerk en mantelzorg.
Profiel-pagina
Joke Schot foto Roland Huguenin 2016 (4) (1) 72 dpi

Joke Schot

Fotograaf

Joke Schot (Rotterdam, 1958) voer als schippersdochter over de Europese binnenwateren. Experimenterend ontdekte zij de basisprincipes van de fotografie. Vanaf 1985 werkt ze in opdracht. Naast muziek- en theaterfotografie richt ze zich via reportages op verhalen achter mensen in hun omgeving. De stad is haar favoriete werkterrein, haar context altijd sociaal-maatschappelijk.

Profiel-pagina
Lees één reactie
  1. Profielbeeld van wouter ter braake
    wouter ter braake

    Open brief:

    Geachte heer Aboutaleb,

    Ik ben 72 jaar en heb een hypotheekvrij eigen huis. Op 17 oktober demonstreerde ik mee met het woonprotest in Rotterdam, uit solidariteit. Actief mededogen met een generatie die in de hoek zitten waar de klappen vallen. Waarvan een deel ook letterlijk klappen kreeg van een nerveuze en zo te merken wat agressief opgewonden politiemacht.

    Ik heb overwegend jonge mensen gezien die wanhopig en ook boos zijn. Niet enkel over de woonmarkt, maar ook over kapitalistische ontsporingen van onze samenleving. Rondkijkend bij de start in het Afrikaanderpark overviel mij een sterk gevoel van verdriet.

    Als ik terugkijk ben ik zeer verontrust over het overheids- en politieoptreden tegen deze demonstratie. Dit optreden was buitenproportioneel. Ik heb middenin meegelopen en heb geen agressie vanuit demonstranten ervaren, wel spreekkoren tegen de voortdurend aanwezige en daarmee provocerende politiemacht.

    Het argument van de politie over wapens is discutabel. Eerst sprak de politie over verboden attributen, later over boksbeugels en vuurwerk. Het rechtvaardigt niet een demonstratie klem te zetten op een brug. Indien er enkele mensen vervolgd hadden moeten worden vanwege verboden wapenbezit hadden die aan het eind gericht staande gehouden kunnen worden. Dan vuurwerk. Het ging om siervuurwerk, geen verboden knalvuurwerk. Verder zag ik dat dat pas werd afgestoken nadat de politie een flink deel van de demonstratie had ingesloten.

    Het agressieve optreden van agenten toen ik vroeg wat er aan de hand was en waarom ze dit deden was overrompelend en angstaanjagend. Op mijn vraag kreeg ik enkel als antwoord een paar klappen van zowel een geüniformeerde diender als twee uiterst agressieve ‘stillen’. Dit soort optreden ook naar andere demonstranten voedde boosheid bij velen die zich niet in het door de politie omsingelde blok bevonden.

    Het verbaast me dat het Rotterdamse bestuur en de politie de woonopstand demonstratie op deze wijze criminaliseert.

    Waarom op voorhand een ware legermacht op het Afrikaanderplein posteren? De grote politiemacht en ook het tiental als demonstranten geklede ‘stillen’ deed op voorhand het ergste vermoeden.

    Hoe valt dit politieoptreden te rijmen met uw voortdurende pleidooien voor een menselijke samenleving?

    Ik ga graag met u desgewenst in gesprek. Een zeer bezorgde burger.

    Vriendelijke groet

    Wouter ter Braake
    [email protected]

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.