Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
393A4528 copya
Beeld door: beeld: Florine van Rees

Hoe zou ondernemer en miljonair Hennie van der Most ons, het volk, beschrijven in zijn businessplan? Een voorzet: volk (het; o;) De consumentisten. Massa. Zij die graag patat eten. Overwegende smaakpapil: zoet. Veel lampjes. Smelt bij regen (overkapping).

En ach, dit mensbeeld van Hennie van der Most was eind jaren tachtig een voldoenend mensbeeld voor het slagen van zijn businessplannen, toen het volk kennismaakte met geneugten van de oneindige hoorn des overvloeds van patat en nasi.

Hennie bouwde op basis van dit model een oude fabriek in Slagharen om tot een enorm aqua-pura-party-complex. Een leegstaand ziekenhuis in Almelo werd het eerste (er volgden overigens weinig) all-inclusive hotel van Nederland: Preston Palace. Met indoor kermis, indoor barstraat, indoor zwemparadijs, indoor buitenterras, indoor alles. Je hoeft er niet naar buiten, want binnen is alles er al. Lekker warm en overvloedig als in Marbella.

Hennie kreeg na deze succesnummers de smaak te pakken en ging op zoek naar meer oude meuk waar nog wel wat te maken van viel voor het volk. Een aardappelmeelfabriek bouwde hij om tot Speelstad Oranje, daarnaast zette hij op een veldje oude koelwagons neer, die werden beschilderd als pipowagens: Vakantiepark Oranje.

Een kweekreactor voor kernenergie werd het stralende middelpunt van Kernwasser Wunderland (nu: Wunderland Kalkar), een pretpark waar je all-in patat kan eten en frisdrank kan tappen. Een gascentrale werd omgedoopt tot Funpark Meppen. Een militaire basis werd omgetoverd tot Nordsee Spielstadt Wangerland. Een watertoren werd een restaurant. En verschillende bakkerijen, tapijthallen en distributiecentra herrezen als evenementencentrum.

Megalomane gevaartes

Slim concept van Hennie, nu ons land en ons buurland volstaan met megalomane gevaartes die in onbruik zijn geraakt. Politici plakken er maar wat graag een bestemming op waar de mensen tevreden mee zijn zonder de peperdure afbraakkosten te hoeven lijden. RTV Drenthe schrijft dan ook zonder ironie: “De naam Hennie van der Most waarde de afgelopen decennia altijd rond als een markant gebouw of schier kansloze locatie leeg kwam te staan. Politici en projectontwikkelaars koketteerden maar wat graag met zijn naam. Want als Van der Most interesse had, was er hoop.”

Hoop op wat? Hennies trekpleisters lijken een beetje los te laten, of ze plakken eigenlijk niet zo goed. Het volk bleek niet te porren voor een vakantie in een koelwagen beschilderd als pipowagen, hoeveel lampjes en suiker Hennie ook toevoegde. Speelstad Oranje doorstond de tand des tijds niet (Hennie wijt het aan de crisis, ik vermoed dat er in 2007 ook al geen hond in het park kwam, maar ik kan dit lastig staven behalve met dit opmerkelijke verslag hoe lekker rustig het er is en dat het personeel zich afvraagt hoe het park zichzelf kan blijven bedruipen). Wunderland Kalkar roept gemengde reacties op, waarbij opvallend vaak mensen in de reacties het 100 km verderop gelegen pretpark aanraden. 

Funpark Meppen is nooit afgemaakt. De Bonte Wever had zo vaak besmettingen met legionella pneumophila dat het op last van de provincie moest sluiten, drie maanden later is de boel afgefikt. De oude watertoren ging na ‘acht jaar verbouwing’ open en werd enkele jaren later gesloten wegens teruglopende inkomsten. En Preston Palace is verkocht aan het management, dat probeert af te komen van “het vooral in de regio hardnekkige imago dat je bij Preston Palace vooral kunt ‘vrettn en zoepn’.

Een verrijking van de stad

Dit alles is natuurlijk vervelend, maar het was wel vooral in Drenthe en het gedeelte in Duitsland waar je niet vaak komt. Maar nu de Maasvlakte zich steeds verder buitenstedelijk ontwikkelt en het lastig lijkt om oude havengebouwen te herbestemmen, is er ook in Rotterdam hoop in de vorm van Hennie opgedoemd.

In 2012 heeft hij het oude AVR-terrein langs de Maas opgekocht, wat hij volgens zijn bejubelde methode zal omtoveren tot Attractiepark Rotterdam. Op de site van Hennie : “De gemeente Rotterdam is erg enthousiast over dit idee, het is een verrijking van de stad. Wat betreft de gemeente: veel lof vanwege het meedenken en meewerken om de speelstad te kunnen realiseren. Het is een prettige samenwerking.”

Op het terrein staan een ingang met van die poppetjes uit Word, die je vroeger gebruikte om je werkstuk op te leuken, een verroest reuzenrad en een mini-Euromast met daarin het onbeperkt-bbq-restaurant ‘UFO’. Het attractiepark leek een tijdje stil te staan, maar deze herfst kwam in het nieuws dat Hennie alle attracties heeft overgenomen van het ter ziele gegane SpacePark in het Duitse Bremen. Attracties die al dertien jaar in een opslag stonden. Tegen RTL Nieuws: “Ik weet nog steeds niet wat er precies allemaal aankomt. Het is echt een snoeptrommel.” 

Erop of eronder, Hennie. Lekker beetje hobbyen in je laatste jaren van je ondernemerschap, zonder al te veel commentaar of deadlines vanaf het Rotterdamse Stadhuis. En dus zullen straks hier 70 containers aanmeren met 4D-theaters en simulatoren met het thema ‘ruimte’, van toen Elon Musk amper geboren was, uit een pretpark dat nooit echt een hit werd. 

De enige hoop in de vorm van Hennie die ik heb, is die op een abandoned amusement park. Net als het Spreepark in Berlijn, Nara Dreamland in Japan of Six Flags in New Orleans. Het is een stijgende hit onder reizigers: je vergapen aan de verkeerde gok op menselijk consumentisme, teruggenomen door de natuur. Selfies vanuit een verroest reuzenrad-karretje (of nu ja, een ongedefinieerd 4D-simulatieding wat niemand echt begrijpt omdat Hennie de schroefjes niet bij elkaar gevonden heeft, maar een kniesoor die daarop let). Geef het een jaar of vijf, zes, met die oude attracties uit Duitsland lijkt het al heel snel wat.

Wat gaan we daarbij eten? Attractiepark Rotterdam doet me denken aan Chinese kool. Als je een Chinese kool koopt, is het gewoon Chinese kool. Daar zit niemand echt op te wachten, zo’n muf ding. Maar laat het een tijdje rotten en het maakt een superhippe rentree: kimchi. 

Daarom deze Rotterdamse kookrubriek een kimchi-pannenkoekenrecept. Kimchi, om kennis te maken met de vijfde smaak umami, opgerukt na de jaren negentig. En pannenkoeken zodat ze prima in een all inclusive-concept passen.

 Kimchi

Je kunt ook kimchi kopen. Het is alleen minder lekker en is vaak belachelijk duur, houd daar rekening mee. Wil je liever vegan kimchi? Vervang de vissaus door wat rode misopasta te mixen met wat sojasaus.

Voor een hele pot:
1 chinese kool
50 gram zout (goedkoop zout, want je gaat ermee pekelen)
1 eetlepel glutinous rice flour (let op, groene letters op verpakking)
1 flinke eetlepel suiker
1 ui in grove stukken
12 knoflooktenen, gepeld
duimpje gember, gepeld
1 kopje Gochugaru chiliflakes (toko, waar je toch bent voor die rare rijstbloem)
half kopje vissaus

Als je het kunt vinden: Koreaanse gefermenteerde garnalen (volgens mij alleen te koop in de Koreaanse supermarkt op de Pannenkoekstraat, maar die is vrij onbetrouwbaar met openingstijden, of in de Interburgo, een Japanse en Koreaanse supermarkt in de Spaanse Polder, maar dat tochtje maakt alleen een gastronomische nerd, dus nu ja, laat maar)

1 wortel in kleine stukjes, liefst julienne geraspt
6 bosuitjes, fijngesneden

Kimchi maken
Snijd de kool in acht parten en sla erop alsof je boos bent op de kool. Wrijf de bladeren in met zout, leg de parten in een bak met een dun laagje water en leg twee uur weg (denk je dat dit lang wachten is, stop dan maar met verder lezen).

Maak een chilipasta door de rijstbloem vijf minuten in te koken met een kopje water. Haal van het vuur af en los meteen de suiker op in het papje. Laat iets afkoelen en voeg de ui, knoflook en gember toe en vermaal dit alles met de staafmixer. Voeg de chiliflakes en vissaus (en mocht je toch die garnalen hebben uit de Spaanse Polder, die ook) toe aan de pan en roer het met een lepel tot een pasta. Voeg de eventuele wortel en de bosuitjes toe aan de pasta.

Strijk het zoute water van de kool af en smeer de bladeren in met de pasta. Stop ze in een grote pot, duw ze goed aan en zorg dat je een paar centimeter onder de rand overhoudt. Leg de deksel er los op (of zorg dat je zo’n geinig waterslotding heb, dat staat ook indrukwekkend in de keuken). Na een dag of twee dagen gaat de pot bubbelen en dat wil je. Als de kimchi zuur en pittig is, dan is hij goed. Zet hem dan in de koelkast. Ik laat hem altijd de eerste paar dagen nog even koud worden in de koelkast voordat ik de deksel echt vast durf te doen.

Overigens, vaak zeggen recepten dat je de kimchi ook meteen kunt eten, maar dat is gelul.

Voor 4 pannenkoeken
1 kop bloem (voeg optioneel een eetlepel rijstbloem (rode verpakking) en/of eetlepel maisbloem toe, voor crunchy effect)
1 ei
een grote kop kimchi
1 eetlepel gochujang (gefermenteerde chilipasta uit Korea)
2/3 kop ijswater
½ eetlepel suiker
½ eetlepel vissaus
zout en peper
optionele groente zoals taugé, bosui, wortel of een vel nori in kleine stukjes

Mix de bloem met het ei en het vocht uit je kimchi en gochujang. Voeg er langzaam het ijskoude water aan toe. Mix het beslag met suiker, vissaus, optionele groente, nori en kimchi. (Het beslag ziet er nu uit als een salade waar een hele pot long-island-dressing overheen is uitgestort.)

Verhit flink wat kokosolie of ander vet in de pan en schep er een eetlepel beslag in. Dirigeer met je lepel het beslag naar de randen van de pan en laat deze een paar minuten bakken tot de bovenkant droog is. Keer de pannenkoek om en bak de andere kant.

Je kunt hem zo eten of serveren met wat extra gochujang en gebakken taugé of komkommer met azijn en sesamolie.

Over deze rubriek

In deze Rotterdamse kookrubriek onderzoekt Anneke Kortleve haar stad en welke gerechten daarbij passen. Kook mee en fabriceer autodeeldrop, rottende Attractiepark Rotterdam-kimchi of een Calvinistische Burj Khalifa-schotel. Lees ze hier allemaal.

Screenshot 2017-08-11 16.13.53

Anneke Kortleve

Anneke Kortleve (1985) is schrijver, vooral over eten en het leven. Ze woont in Rotterdam en probeert met haar kook- en schrijfproject ‘Condimentariër’ vleeseters ervan te overtuigen dierlijke producten als toevoeging te zien, niet als hoofdbestanddeel.

Profiel-pagina
10547749_10154894484515486_7617606655025449823_o_1000

Florine van Rees

Fotograaf

Florine van Rees (1988) is afgestudeerd als modevormgever en benut haar kennis in de beeldvorming. Met een modische blik benadert ze documentaire onderwerpen in de fotografie. Een samenspel van kleur, contrast, textuur en lijnen staat hierin centraal. Naast haar werk als fotograaf mede-beheert Florine ook het online magazine www.slash-zine.com waar vooral inspiratie gedeeld wordt.

Profiel-pagina