Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
VB_vuurwerk_1
Beeld door: beeld: Florine van Rees

Vuurwerk is verboden, wegens corona. De druk op de zorg wordt te groot. De vuurwerksector vindt dat het verbod rauw op hun dak valt. Ik vind dat niet. Corona of niet, ik denk dat we al jaren weten dat het een keer klaar is met deze traditie, die eigenlijk pas vanaf de jaren ‘80 is opgekomen en een vlucht nam in de jaren ‘90 – en zo ongeveer gelijk opging met de grootheidswaanzin van ons kapitalistisch bestel. 

De vuurwerksector had toch ook kunnen inzien dat het verkopen van pijlen waardoor natuur en ledematen naar de gallemiezen gaan, een keer zou stoppen? Dat de maatschappelijke kosten van zo’n pijl veel hoger liggen dan die 15 euro die ze eraan verdienen? Dat ook in andere jaren alle oogartsen en plastisch handchirurgen (bestaat) al overbezet raakten en dat er al jaren wordt gepleit voor een verbod, door diezelfde zorg? 

De centrale vuurwerkshow gaat in Rotterdam ook niet door. Ook wegens corona. Ik vond dat eerst wat sneu voor iedereen die van vuurwerk houdt. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk dat de vuurwerkshow niet is voor mensen die van vuurwerk houden. Hij is meer voor mensen die denken dat het leuk is om net voor middernacht –  het leukste moment van de avond – op de fiets in de vrieskou naar de Erasmusbrug te gaan. Om daar te vernikkelen, te kijken naar wat felle lichten in de lucht, dan weer naar huis gaan en eigenlijk geen zin meer hebben in een feestje. 

Puberjongens

De mensen die van vuurwerk houden, dat zijn vaak andere mensen dan degenen die naar vuurwerkshows gaan. Dat zijn mensen die vooral van vuurwerk áfsteken houden. Vaak puberjongens en vaders die zich eens per jaar zich weer puberjongen voelen. Eén en ander maak ik duidelijk in het volgende Venndiagram (figuur 1). 

Venndiagram Vuurwerk

Nu, dat mensen erg veel van vuurwerk houden en dit ook inslaan, dat was een tijdje prima. Dat vonden we een traditie, zo vanaf de jaren ‘90 tot een jaar of vijftien na het Millennium. Er zijn wel meer tradities uit de jaren ‘90 waar we afscheid van hebben genomen in Rotterdam. Dat Het Park bij de Euromast in het weekend werd overstroomd door gabbers om naar Parkzicht te gaan. Uit eten bij de Drie Beren. Zonder blikken of blozen een capuchonvest onder een blazer dragen. Inzetten op olie in de Rotterdamse Haven. Dat heroïne nog gewoon een ding was hier.

Het was het tijdperk waarin we nog niet echt nadachten over gevolgen van onze acties en tradities. Maar dit is het tijdperk dat we zoetjes aan daaraan beginnen. En dat terwijl de omvang van de herrie en de schade steeds groter wordt. 

Ik hoop daarom dat ook in komende jaren als de zorg weer ontlast is, we niet onnodig blijven knallen vanuit  vals sentiment uit de nineties en dat straatvuurwerk werkelijk wordt afgeschaft. Zo niet landelijk, dan maar op stadsniveau. Want Rotterdam is gewoon te dichtbevolkt om de stad twee dagen lang in een soort oorlogszone te veranderen.

Het is bovendien raar dat nu juist dit levensgevaarlijke fenomeen twee dagen per jaar geoorloofd is. Als je iets kortstondig wil toestaan, kies dan voor iets leukers verbodens. Alle grijze muren poederroze verven. LSD vrij verkopen, zodat iedereen het kan proberen en met elkaar kan trippen. Skelteren op de autowegen. Maar niet die masculiene teringherrie waarbij ouders terecht doodsbang zijn dat hun kinderen hun leven verknallen. En ook niet die kruitdamp, waardoor het de dagen na het nieuwjaarsfeest altijd bewolkt is met dikke smog. Gewoon zonde om een anarchistische vrijstaat voor twee dagen precies aan zoiets doms te besteden.

Tintelend gevoel in je mond

Voor alle mensen rechts in de Venndiagram die naar de vuurwerkshow hadden willen gaan: zet een muziekje op en de kachel aan en maak dit geweldige nieuwjaars-hapje waarbij de szechuanpepers knetteren in je mond. De Chinezen geven dit tintelende gevoel zelfs een klank – die ik als aardappeleter niet goed uitspreek – maar het klinkt als là, of lah. 

Het is een gerecht uit China, waar ook vuurwerk vandaan komt. Het lijkt niet meer echt op Peking Eend, maar die honderdduizendklapper lijkt ook in niks meer op het Chinese siervuurwerk. Dans wat, kijk naar je handen en wees blij dat je vingers er niet zijn afgevroren. Volgend jaar mag je vast weer vernikkelen bij de brug.

Voor alle mensen links in de Venndiagram: sorry jongens, het waren andere tijden. Ik kan het niet goedmaken met een Chinees pannenkoekje, en Aboutaleb ook niet met een vuurwerkshow. Je krijgt de leegte heus wel gevuld, uiteindelijk. 

Pekingjackfruit-pannenkoekjes

Wil je dit recept vegan: skip de worcestershiresaus. Wil je dit juist iets vleziger? Doe er een beetje kippenbouillon doorheen, of stoof 100 gram eendenrilette mee met de jackfruit. Voor een snellere versie van dit gerecht sla je de oventijd en de glazing over.

Voor 6 personen

  • 2 blikken jackfruit (let op, niet de zoete jackfruit maar die hipstervariant in brine)
  • 3 el kokosolie
  • 5 lente-uitjes 
  • 3 el fijngesneden gember
  • 5 teentjes knoflook 
  • scheutje worcestershiresaus
  • ½ tl Szechuan-peperkorrels 
  • 1 tl Chinees vijfkruidenpoeder
  • 1 eetlepel maple sirup (niet speciaal kopen, anders gewoon wat extra suiker)
  • 2 eetlepels suiker 
  • 2 el appelazijn (of rijstazijn)
  • 1 el misopasta (alternatief: tamarindepasta of sojasaus)
  • Hoisinsaus (let op, van het merk Lum Kee is echt het lekkerst, kun je sowieso bij de toko halen, haal meteen maar de grote pot want hierna wil je alles eten met hoisinsaus)
  • 20 Peking duck-pancakes (toko)

Pekingjackfruit

Gooi de jackfruit in een vergiet en haal er de grote roze erwten uit en verwijder de harde puntjes. Snijdt dat fijn en gooi het terug, of gooi het weg als je daar niet zo’n zin in hebt. Strooi wat zout over de jackfruit en laat 10 minuutjes staan.

Snij het groen van de lente-uitjes heel fijn, net zoals de gember en de knoflook. (Als je gember en knoflook snijden een rotklus vindt, koop dan ginger-garlicpaste bij de indische toko en gebruik hier een flinke eetlepel van.) Verhit de kokosolie in de pan en bak alles zachtjes aan.

Knijp de jackfruit met je handen uit zodat het vocht eruit trekt. Als het groen in de pan glazig is, doe dan de jackfruit erbij en bak dit op hoog vuur. Vermaal de szechuanpepers en doe deze samen met de worcestershiresaus, maple syrup, 5 spice powder en één el appelazijn in de pan. Meng goed met elkaar en gooi er als je wil nog wat kokosolie doorheen. Druk met een vork de jackfruit los. Leg de deksel op de pan en laat een kwartiertje sudderen. Proef de jackfruit. Wordt ie lekker, laat hem dan zo. Mis je wat, speel dan vals en gooi er alvast een flinke eetlepel hoisinsaus doorheen. Dan smaakt het sowieso wel.

Serveren

Je kunt dit een dag van te voren maken. Ga je het bijna serveren? Zet de oven op 210  graden. Maak een glazing (saus die je bakt) door de suiker te mixen met de miso en de appelazijn. Schep de jackfruit in een ovenschaal en druppel met een theelepel de glazing over de jackfruit. Laat het vijftien minuten in de oven. 

Stoom de pannenkoekjes door een pan water op te zetten met zo’n leuk stoommandje erboven of een vergiet met de deksel van de pan. Zorg dat er alleen stoom bij de pannenkoekjes komt, geen water. Ze zijn binnen een minuut klaar. 

Haal de zaadlijst uit de komkommer en snij deze met overgebleven lente-uitjes in zo-dun-als-je-geduld-aan-kan-reepjes. Serveer alles met de hoisinsaus en de pannenkoekjes, en laat de gasten de pannenkoekjes zelf in elkaar flansen.

Over deze rubriek

In deze Rotterdamse kookrubriek onderzoekt Anneke Kortleve haar stad en welke gerechten daarbij passen. Kook mee en fabriceer autodeeldrop, rottende Attractiepark Rotterdam-kimchi of een Calvinistische Burj Khalifa-schotel. Lees ze hier allemaal.

Screenshot 2017-08-11 16.13.53

Anneke Kortleve

Anneke Kortleve (1985) is schrijver, vooral over eten en het leven. Ze woont in Rotterdam en probeert met haar kook- en schrijfproject ‘Condimentariër’ vleeseters ervan te overtuigen dierlijke producten als toevoeging te zien, niet als hoofdbestanddeel.

Profiel-pagina
10547749_10154894484515486_7617606655025449823_o_1000

Florine van Rees

Fotograaf

Florine van Rees (1988) is afgestudeerd als modevormgever en benut haar kennis in de beeldvorming. Met een modische blik benadert ze documentaire onderwerpen in de fotografie. Een samenspel van kleur, contrast, textuur en lijnen staat hierin centraal. Naast haar werk als fotograaf mede-beheert Florine ook het online magazine www.slash-zine.com waar vooral inspiratie gedeeld wordt.

Profiel-pagina