Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Vers Beton – Robin Duister – Columnist portret Meryem Slimani – 2021
Beeld door: beeld: Robin Duister

Vroeger vierden wij geen kerst thuis. Er was geen kerstboom. Geen kerstdiner. Geen kerstcadeau’s. Behalve voor mijn nichtje, want zij was op tweede kerstdag jarig waardoor we toch als familie noodgedwongen bij elkaar kwamen, inclusief alle stress en onderlinge spanningen die kerstvierende mensen ook hadden. Ik zat op een Rooms-Katholieke school dus als kleine Meryem zong ik luidkeels alle kerstliedjes mee en luisterde ik braaf in de kerkbanken naar alle kerstverhalen tijdens de kerstmis. Ik vond kerst fascinerend maar voelde me ook altijd lichtelijk schuldig, want ‘Moslims vieren geen kerst’ galmde tegelijkertijd luidkeels door mijn hoofd. 

Tijdens mijn tienerjaren ontstond er een nieuwe kersttraditie waarbij we als gezin naar het enige Chinese restaurant in Schoonhoven, Ocean Palace, gingen op eerste kerstdag of kerstavond. Op latere leeftijd kwam ik erachter dat we deze traditie deelden met vele Joodse mensen in Amerika. Ergens kwam dit door dezelfde omstandigheden: omdat Chinese restaurants vaak als enige geopend waren op deze feestdag en het voor ons en veel anderen toch een manier was om gezellig samen te zijn. 

Ik kan me helaas niet meer herinneren of in Ocean Palace ook Joodse gezinnen zaten. Voor zover ik me kan heugen was het restaurant vrij leeg. Maar elk jaar waren wij er met grote borden vol fu yong hai, loempiaatjes en saté met geurige witte rijst. Mijn moeder vond het altijd fijn dat we na het eten bakjes kregen om alle leftovers in mee te nemen waar we de dagen erop nog van konden smullen. Nu ik zelf een Marokkaanse moeder ben begrijp ik hoe zonde het is dat al dat eten anders werd weggegooid.

Bij mijn beste vriendin van de basisschool werd ik weleens uitgenodigd om kerst te vieren.  Dat ging gepaard met meerdere gourmetsets en evenveel soorten ministukjes vlees als het complete remia-sauzenschap op tafel. Gourmetten fascineerde me nog meer dan de geboorte van kindeke Jezus. Het is de meest onpraktische manier van eten bereiden met allerlei gezondheidsrisico’s van dien en toch lichten de ogen op van elke gourmetfan op zodra de koelingen van de supermarkt weer met die miniproducten vol liggen. 

Toen ik op mezelf ging wonen in Rotterdam en mijn vriendengroep praktisch een afspiegeling was van de Verenigde Naties, ontdekte ik dat er tal van kersttradities waren. Niet gek ook dat mensen, in een stad die zo cultureel divers is, wat anders op het menu hebben staan dan miniatuurslavinkjes en Bambi of een van zijn vriendjes in de chiquere kringen.

Bij mijn Creools-Surinaamse vriendinnen at ik pom met rijst en kip. Bij Javaanse vriendinnen was het meestal een gigantische saotosoep-buffet gecombineerd met allerlei heerlijke snacks zoals frikadel, klepon, lumper en risolles. En bij mijn Chinese vriendengroep was het een combinatie van hotpot met dimsum of eend en flensjes. Wat ze allemaal gemeen hadden was dat het altijd veel te veel eten was. 

In 2019 vierden we voor het laatst echt kerst met mijn Marokkaanse groep vriendinnen inclusief aanhang voor een gezellig avondje kerstrwina (chaos). Onze moeders maakten kiptajine met citroen en olijven, zaalouk, mini bestilla’s en allerlei andere marokkaanse hapjes. Dit jaar zouden we dat weer doen maar helaas gooide de nieuwe lockdown roet in ons kerstdiner. 

vb-mailchimp

Lees meer

Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van Vers Beton per mail? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

Inmiddels woon ik al achttien jaar in Rotterdam en staat er sinds de geboorte van onze zoon een kerstboom in de woonkamer met cadeautjes eronder. Zelfs mijn moeder vind onze hysterische boom gezellig en jubelde vrolijk toen ze een chocoladekerstbal vond met een foto van haar gezicht erop. 

Toch heb ik op eigen wijze vastgehouden aan een traditie uit mijn jeugd. Ondanks dat ik na mijn verhuizing nooit meer bij het Chinese restaurant in Schoonhoven heb gegeten, bestellen mijn man en ik al meer dan tien jaar op 24 of 25 december traditiegetrouw een lading eten bij Tai Wu waar we vervolgens nog van kunnen eten tot derde kerstdag. Tot grote vreugde van mijn moeder.

Kerstfeest mubarak!

Vers Beton – Robin Duister – Columnist portret Meryem Slimani – 2021

Lees meer

Pleurt ’t in ons tassie

Column van Meryem Slimani over hoe zij Rotterdammers herkent door Susan Bijl.

Je kunt deze banner wegklikken ...

... maar je kunt ook lid worden van Vers Beton voor 7,50 per maand. De eerste maand lees je gratis.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

meryem

Meryem Slimani

Meryem (1983) is fotograaf, art director en scout voor het stimuleringsfonds creatieve industrie. Haar werk is opgenomen in de eregalerij van de Nederlandse fotografie in het Nederlands Fotomuseum en haar eerste solo expositie is nu te zien bij Hama Gallery. Ook is ze de zelf uitgeroepen snackoloog van Rotterdam.

Profiel-pagina
Selfie-0417_574

Robin Duister

Illustrator

Robin Duister studeerde illustratie aan de Willem de Kooning in Rotterdam. Haar beelden zijn realistisch met een rauw randje. Op het eerste gezicht roepen ze vertederende gevoelens op, maar wie verder kijkt ziet dat haar werk niet zo onschuldig is als het lijkt. Robin Duister combineert hedendaagse beelden met elementen uit de popcultuur.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.