Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Vers_Beton_-_Ez_Silva_-_Kerstverhaal_-_Oesters_-_2021
Beeld door: beeld: Ez Silva

Waar is Lucas heen vanavond?” vraagt Katerina terwijl ik met de oesters aan het prutsen ben.

“Beneden bij De Klapdeur, een of andere belangrijke wedstrijd.” Ik heb vanochtend een YouTube-tutorial gekeken over hoe je het beste oesters open kunt maken. Nu ik er echt aan begonnen ben, ontdek ik dat een aardappelschilmesje toch niet hetzelfde doet als een oestermes. “Heb je toevallig een platte schroevendraaier,” hoor ik achter mij nadat ik drie keer bijna in mijn handpalm heb gestoken. Ik knik en loop naar de zolder om het te pakken. 

Terwijl ik de trap weer af loop, kijk ik door de spijlen van de trap de keuken in. Katerina leunt tegen het aanrecht en bestudeert het schilderij dat voor haar aan de muur hangt. Ik stop met lopen en blijf naar haar kijken. Ik houd mij vast aan een koude spijl en verzamel ondertussen ook de moed voor een nieuwe ronde oesters openen. Ze neemt een slok wijn en laat de voet van het glas tegen haar buik rusten. Haar nauwsluitende, zwarte jurk komt tot net boven haar knieën. Ik zie haar hoofd licht naar rechts kantelen, waardoor haar grote oorbel op haar schouder komt te rusten. Ik voel een bepaalde voldoening als mijn werk zo duidelijk iemands aandacht opeist. 

Ze recht haar hoofd en wil nog een slok nemen, maar stopt en houdt het glas voor haar gezicht. Ik kan haar mimiek vanuit deze hoek niet goed zien. Wat ik wel zie is dat ze haar mouw over haar handpalm trekt en het glas begint te poetsen. Ik schiet de trap af en roep dat ik de schroevendraaier heb gevonden voor ze nog meer vindt om te poetsen.

Ze stapt weg van het keukenblok zodat ik erbij kan en begint uit te leggen. “Ok, leg nu de bolle kant naar beneden.” Het zal er wel nog steeds onhandig uit zien, want ze voegt daar snel “doe maar op het aanrecht” aan toe. Ze schuift dichterbij, wijst naar het scharnier van de schelp en legt uit dat ik daar tussen de onder- en bovenschelp moet prikken.
“Ja, zo. En zodra de schelp meegeeft, draai je de schroevendraaier een kwartslag en wip je de bovenste schelp los.” De zoete geur van haar parfum leidt me af en ik steek weer bijna in mijn handpalm. Ik hoor een verstomd lachje en voel een warme hand op mijn onderrug. Met haar andere hand geeft ze me een nieuwe oester aan. “Probeer deze maar.” 

Katerina pakt een oester en perst daarop een paar druppels citroen. “Heerlijk! Waar heb je deze gekocht? Ze smaken heel vers.” Ze pakt er nog een. Ik kijk stil toe terwijl ze het vlees van de oester in haar mond laat glijden en er langzaam op kauwt. Een druppel rust nog op haar onderlip en ik kan nergens anders meer naar kijken. 
“Ik ken iemand die op zaterdag met vers geplukte oesters op de markt staat. Ik heb ze vandaag gehaald.” Ze likt het weg.
“Heb je deze voor mij gekocht dan?” Katerina glimlacht. Ze neemt het laatste slokje van haar witte wijn. Ik heb die samen met de oesters inderdaad voor haar gekocht, ik weet dat ze een fijnproever is. Dit keer mijd ik het geven van een antwoord en snijd wat brood bij. “Wil je wat rode wijn hierna?” vraag ik haar. 
“Oh, bijna vergeten!” Ze staat op en loopt naar de hal. Haar gouden oorbellen glinsteren terwijl ze loopt. Ze pakt een fles rode wijn uit haar felrode tas. Ik denk dat het geen toeval is dat haar lippen matchen met de kleur van de tas. 

Ze zegt niks, lijkt recht op mij af te lopen en reikt net langs mij naar het aanrecht om de kurkentrekker te pakken. Ik kijk naar haar ruwe, eeltige handen die uit de toon vallen bij de rest van haar voorkomen. Onder de korte mouw van haar jurkje komt een stukje van haar bovenarm bloot te liggen. Ik zie een paar lijnen van haar tatoeage tevoorschijn komen. Sinds afgelopen zomer weet ik dat die nog een stuk doorloopt. 
Ze opent de wijn moeiteloos, pakt twee glazen uit mijn kast, en schenkt ons allebei een beetje in. Ze leunt weer tegen het keukenblad aan en ik geef haar een stukje brood dat ik net in olijfolie heb gedoopt. Er zit net te veel olijfolie op waardoor ik mijn best moet doen geen druppel op haar jurk te laten vallen. Ze heeft het door en pakt snel mijn hand die ze zonder moeite naar haar mond leidt. Als ze het stukje brood op heeft zegt ze zachtjes, “Wij gaan trouwen.”
“Oh, wat leuk!” roep ik net te hard terwijl ik mijn glas steviger vastpak. “Had ik al een beetje verwacht.” Ik pak de borrelplank, loop ermee naar de tafel en ga zitten. Ze neemt een slokje rode wijn en ik kan haar witte hals zien bewegen terwijl ze slikt. Ze loopt mijn kant op en gaat tegenover mij zitten. Ik steek de kaars die op tafel staat aan.
“Ik niet,” zegt ze fel. “Trouwen wekt verwachtingen. Alsof het de volgende stap is die je moet maken nadat je al een tijd samen bent. En al helemaal als je samenwoont. Ga je mij straks nog vragen wie van ons twee het kind gaat dragen?” Ik zou me aangevallen kunnen voelen als Katerina niet bijna altijd zo beslist sprak.
“Waarom doe je het dan?”
“Ik heb gewoon zin om een keer te vieren dat we samen zijn en Anouk wil dat wat officiëler vastleggen. Dus ik dacht, twee in een.” Het vlammetje van de kaars danst terwijl ze vurig spreekt. Ze beweegt haar vinger snel heen en weer door de vlam en kijkt mij daarna indringend aan.
“Wat wil jij met Lucas dan?”
Ik pak mijn wijnglas nog wat steviger vast. “Weet ik veel.” Ik snap niet helemaal waarom ik in de verdediging schiet, maar ik kan het ook niet stoppen. “Het is te vroeg om het over trouwen te hebben. Hij is erg lief. We hebben ook niet echt behoefte aan anderen.”
“Ze lacht hardop. “Nadia, wat is nou eigenlijk jouw verwachting van samen een relatie opbouwen?” Ze geniet er zichtbaar van dat ze mij laat wankelen. 
“Je zei net dat trouwen toch met bepaalde beelden komt? Waarom trouw je dan, echt? Waarom niet iets anders?”
Ze zucht, kijkt weg, staat op en loopt naar het toilet. Als ze terug is schenkt ze zich nog wat meer rode wijn en blijft bij het keukenblad staan. “Ik heb ook niet alle antwoorden.” Ze draait haar hoofd naar mij toe en kijkt serieus. “Maar Anouk en ik vonden dit belangrijk. En we willen ons huwelijk bouwen, op onze manier.” Ze valt heel even stil. “We blijven bijvoorbeeld andere mensen ontdekken.” 

Het beetje lucht dat in mijn longen zit, houd ik vast. Ik kijk naar haar rug en haar nek waarvan een smalle rand zichtbaar is tussen haar hoge kraag en korte bob. Het valt mij voor het eerst op dat haar brede schouders passen bij haar handen. Ik denk weer aan de tatoeage die onder haar linkerschouderblad doorloopt. Ik hoop dat ze zich nog niet omdraait want ik ben bang dat “zou je mij dan willen ontdekken” als een tekst uit een afgezaagde film op mijn voorhoofd staat. 

Het is belangrijk,” begin ik voorzichtig. ‘Het is belangrijk om jezelf goed te kennen als je zoiets wilt aangaan.” Ik herhaal die uitspraak in mijn hoofd en snap zelf niet wat ik heb gezegd. Wil je mij ontdekken was denk ik beter geweest. Katerina antwoordt niet.
“Heb je gezien dat Diana & Zonen in maart eindelijk in het Luxor is?”
Ik schud mijn hoofd. “Kom, ga op de bank zitten, dan kopen we direct kaartjes.” Ik verplaats gehoorzaam terwijl zij een blokje oude kaas in de vijgenjam doopt. Als ze naast mij komt zitten, raakt haar dijbeen het mijne aan. Ik hoor mijn jeans schuren tegen haar panty. “Pak je agenda erbij.” Mijn telefoon zit in de broekzak tussen onze benen in. Ik duw mijn hand in mijn zak en voel voor het eerst hoe stevig haar beenspieren zijn. 

Ik hoor dat de sleutel in de deur wordt gestoken, maar ik trek mijn hand niet terug. Haar been spant zich aan. Ik adem diep in en ontdek voor het eerst de geur van jasmijn in haar haar. Ik ruik ook nog iets zoets. Ze pakt mijn pols vast en op dat moment kijk ik op. Haar blik rust op mijn lippen. Ik herken het geluid van de deurklink. Haar blik verplaatst zich en ze kijkt mij nu recht aan. Haar hoofd is licht naar voren gebogen waardoor ze op moet opkijken. Het maakt haar ogen nog groter. De deur gaat open “Hey lief, ben al thuis.”

The Writer’s Guide

Dit verhaal is gemaakt door cursisten van The Writer’s Guide (to the Galaxy), een literair cursuscentrum in Rotterdam onder leiding van Silvana Sodde. Lees meer.

IMG_0638

Lees meer

Stadsverhaal: De Slag om Amsterdam

Fictie! Gaat Rotterdam ook ten onder aan de stamptoeristen?

Je kunt deze banner wegklikken...

... maar je kunt ook lid worden van Vers Beton voor 7,50 per maand. De eerste maand lees je gratis.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ivana_Pilipović.jpeg

Ivana Pilipović

Ivana Pilipović (1991) schrijft sinds haar negende in dagboeken. Ook op losse papiertjes. En in notitieboekjes. Inmiddels houdt ze ook notities bij op haar telefoon. Ze heeft zich aangesloten bij The Writer’s Guide (to the Galaxy), omdat ze serieuzer met schrijven bezig wilde zijn. Verder is ze sinds 1994 verliefd op Rotterdam en is ze voor haar werk het liefst bezig met jongerenprojecten in de stad. (Foto: Alida van Gool)

Profiel-pagina
Marina_Lazëri.jpeg

Marina Lazëri

Marina Lazëri (1992) schrijft academische artikelen en korte verhalen. In haar fictie is ze vooral bezig met het stadsverhaal als genre, waarbij ze het stadsleven in verschillende vormen blootlegt. (Foto: Anja Robertus)

Profiel-pagina
Foto-Ez-Silva

Ez Silva

Illustrator

Met haar achtergrond als industrieel vormgever en productontwerper, maakte Ez Silva (Cabo Verde, 1985) een switch naar allround vormgever, illustrator en kunstenaar. Haar werk kan omschreven worden als vrouwelijk, dromerig en mysterieus (de innerlijke gevoelswereld van de hedendaagse vrouw). Omdat in het hedendaagse leven al zoveel digitaal gebeurt, kiest Ez er juist voor om op papier te tekenen. 

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.