Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
tweeluik2Florine
Beeld door: beeld: Florine van Rees & Floortje Bagijn

Stel je voor: de auto zou vandaag haar intrede doen in Rotterdam. Hiervoor bestond dat ding nog niet. En stel, we zouden zeggen: “Handig zeg, lekker individueel snel ergens naartoe gaan”. Het stadsbestuur reageert enthousiast en zegt “maar die auto moet natuurlijk wel ergens staan, laten we 450 hectare inruimen daarvoor, een gebied zo groot als de hele Stadsdriehoek. Laten we vanaf nu tegen auto’s aankijken in plaats van alle hypothetische groene en sociale invullingen die we tot vandaag hadden. Rotterdam wordt een echte autostad! Hoera!” 

Dan zouden we in deze hypothetische situatie, op deze hypothetische vandaag zeggen: “Nou ehh, dat lijkt ons dat niet handig. Want er zijn ook mensen die géén auto willen of kunnen, zoals mensen die niet zoveel geld hebben en alle mensen onder de achttien.”

“Oké”, zou de Coolsingel zeggen, “Goed punt. We ruimen niet een gebied zo groot als de hele Stadsdriehoek in voor het parkeren. Een auto heeft immers ook wel een enorm maatschappelijk kostenplaatje, met al die fijnstof. Daarmee hebben we onze kinderen dubbel te pakken, namelijk dat ze én niet zelf in dat ding mogen rijden én straks een verhoogde kans op kanker en luchtwegproblematiek hebben. Dus nu ja, oké, laat de mensen maar in hun eigen huis parkeren. En als dat niet lukt, dan ergens buiten de stad. Als dat niet lukt, dan op straat, maar daar betaal je dan wel de rekening voor. Want nu staat daar namelijk een leuke hypothetische woonstudio, groenstrook of kinderspeeltuin.” 

Sexy slogan

Het ging anders. In de jaren 50 kwam de Nederlander net uit de oorlog en het calvinisme vierde hoogtijdagen. Een beetje vooruitstrevendheid en moderniteit kon geen kwaad en Rotterdam had na het bombardement een nieuw imago nodig. Rotterdam werd een autostad en dat was lange tijd een sexy slogan.

Maar inmiddels zijn we ingehaald door de vooruitstrevendheid. We staan stil in onze auto’s en in ons idee dat auto’s een grondrecht zijn. En natuurlijk kun je zeggen: omdat auto’s zo goedkoop zijn, kan tegenwoordig iedereen een auto hebben en dus is het niet erg, daar kiezen we voor. Maar niet iedereen kan een auto bezitten. Zeker kinderen kunnen dat niet. 

En zo is Rotterdam – door een autostad te zijn – geen stad voor kinderen, voor de volgende generatie. En het enige wat we daaraan doen, is onze kinderen laten opgroeien met het idee dat dit volkomen normaal is. Zodat zij  – zodra ze de volgende generatie zijn – ook een auto nemen zodra het kan en zij ook zichzelf zullen beroepen op het verouderd adagium dat Rotterdam een autostad is.

Ongemerkt leren we onszelf aan dat onze grond schaars is. Behalve voor de autobezitter. Die krijgt voor nog geen tientje per maand1 een stuk grond groter dan menig studentenkamer. De kosten van een parkeerplek liggen in werkelijkheid veel hoger en bestaan uit investerings-, exploitatie-, en grondkosten. Maar Rotterdam rekent deze kosten niet toe aan specifiek parkeren, maar aan kosten voor de openbare ruimte. De niet-autobezitter betaalt hierdoor fors mee aan parkeerplekken. Eigenlijk ben je dus een dief van je portemonnee als je geen parkeervergunning hebt in Rotterdam. 

Minstens honderd

In Rotterdam zijn er dan ook veel spekkopers: in totaal zijn er 220.000 auto’s in Rotterdam en nemen al deze auto’s stilstaand zo’n 450 hectare parkeergelegenheid in beslag. Een gebied zo groot als het volledige centrum van de stad. Gemiddeld staat een auto 98 procent van de tijd stil. Conclusie: de balans is compleet zoekgeraakt. 

Er is maar één oplossing: maak de parkeerplekken veel duurder, tot de werkelijke waarde. Dat betekent dat je minstens het tienvoudige (of eerder het twintig- of dertigvoudige) moet gaan betalen voor parkeren. Minstens honderd euro per maand voor een parkeerplek klinkt misschien bizar, maar dat zou veel logischer zijn wanneer je het objectief bekijkt – zonder het sentiment dat een auto een grondrecht is.

Van het geld dat we hieraan overhouden, kunnen we de openbare ruimte werkelijk beter maken, ook voor de niet-autobezitter. Zoals parken aanleggen, stille trams, goedkopere metro’s. Of deelmobiliteit stimuleren en speciale parkeerstroken aanleggen voor alleen de deelauto met speciale laadpalen alleen voor deelauto’s. En die hoeven dan niet zoveel parkeergeld te betalen want die auto’s zijn voor de hele buurt (ik doe maar een suggestie). Of dat geld in onze gezondheidszorg steken, in fijnstoffilters, of in compensatie voor de dagen in de toekomst dat mensen niet uit hun huis kunnen doordat er te veel smog is in de stad (ik doe maar een suggestie).

Het recept deze week, autodrop-ijs, rekent af met het sentiment dat Rotterdam een autostad is. Het recept is vegan, om nog enige CO2 te compenseren van al die f*cking auto’s in Rotterdam (niet dat dat nu echt zoden aan de dijk zet, het enige wat zoden aan de dijk zet is gewoon hogere parkeerbelasting, mijn punt moge duidelijk zijn).

Autodropijs 

Wil je graag helemaal in het thema blijven, dan kun je het serveren op een grote schaal en dan iedereen een lepel geven, als autodeeldrop-ijs. Zorg dan wel dat iedereen na het etentje tien dagen geen afspraken heeft, want de kans is vrij groot dat iedereen daarna corona heeft. 

Ingrediënten 

  • 3 bananen 
  • 1,5 eetlepel (blackstrap) melasse* 
  • ¼ theelepel salmiakpoeder

Recept 

Snijd de bananen in kleine stukjes en doe ze in de vriezer, voor minstens twee uur en maximaal drie maanden. Draai de bevroren banaan tot een mooie structuur in de keukenmachine (een staafmixer kan ook, maar geeft minder mooi resultaat). Voeg een halve eetlepel melasse toe. Proef of je het zoet genoeg vindt. Zo niet, voeg dadelstroop of ahornsiroop naar smaak toe (of natuurlijk gewoon wat suiker als je geen hipsterzoet-assortiment in huis hebt). 

Voeg nog een eetlepel melasse toe, maar die mix je juist maar half, zodat het een beetje lijkt op de caramel swirls van Ben & Jerry’s. Leg vervolgens het ijs op bordjes en garneer met een tinie-tiny gastronomisch snufje salmiakpoeder. Eet meteen op (dit ijs is niet lekker om te bewaren in de vriezer).

Wil je het een beetje sexy serveren? Maak naast je bol ijs met de bolle kant van je lepel een saus-streep met dadelstroop en strooi er wat maanzaad of zwarte sesam overheen. 

*Blackstrap melasse of zwarte of zwarte band-melasse, is anders dan normale melasse. Misschien kijk je nu vreemd op over het feit dat ‘melasse’ überhaupt bestaat en dat er dus blijkbaar ook een blackstrap is. De blackstrap is wat bitterder dan de gewone. Als je alleen de gewone kunt vinden, dan is dat ook prima. Voeg dan een pietsje zout toe.

Over deze rubriek

In deze Rotterdamse kookrubriek onderzoekt Anneke Kortleve haar stad en welke gerechten daarbij passen. Kook mee en fabriceer autodeeldrop, rottende Attractiepark Rotterdam-kimchi of een Calvinistische Burj Khalifa-schotel. Lees ze hier allemaal.

UITGELICHT393A9320 copyaaa-2

Lees meer

Dit jaar geen vuurwerk maar een knetterend nieuwjaarshapje met Szechuanpeper

Rotterdamse Kookrubriek van Anneke Kortleve met een recept voor oud&nieuw zonder vuurwerk.

  1. De eerste parkeervergunning kost een bewoner in Rotterdam zo n 115 euro per jaar ↩︎
Screenshot 2017-08-11 16.13.53

Anneke Kortleve

Anneke Kortleve (1985) is schrijver, vooral over eten en het leven. Ze woont in Rotterdam en probeert met haar kook- en schrijfproject ‘Condimentariër’ vleeseters ervan te overtuigen dierlijke producten als toevoeging te zien, niet als hoofdbestanddeel.

Profiel-pagina
10547749_10154894484515486_7617606655025449823_o_1000

Florine van Rees

Fotograaf

Florine van Rees (1988) is afgestudeerd als modevormgever en benut haar kennis in de beeldvorming. Met een modische blik benadert ze documentaire onderwerpen in de fotografie. Een samenspel van kleur, contrast, textuur en lijnen staat hierin centraal. Naast haar werk als fotograaf mede-beheert Florine ook het online magazine www.slash-zine.com waar vooral inspiratie gedeeld wordt.

Profiel-pagina