Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
kubuswoningen_Ossip – klein
Beeld door: beeld: Ossip van Duivenbode

Mijn droomauto, de Ford Explorer, rijdt de straat in. Ik heb Roman aan de telefoon. Waar is mijn voordeur? Dan pas begrijp ik dat Roman in de SUV rijdt. Het is vrijdagnacht, 19 maart half één. Uit de auto stroomt een gezin van vijf. Een jongen van 13 jaar oud en twee meisjes van 11 en 9 jaar. Een moeder met wallen en schaduwen onder haar ogen. 

Allemaal zijn ze gehuld in merkkleding. Nike, Levis, Donna Karen en Benetton. De logo’s schreeuwen me toe in het donker van de nacht. Ze zijn veilig. Mijn Surinaamse welkom van bruine bonen met rijst wordt afgewezen. Nu geen eten. Het wordt mij snel duidelijk dat het Engels dat Roman 20 jaar geleden sprak, niet meer het Engels is van nu. Het Pools dat ik ooit heb geleerd tijdens mijn Socrates Erasmus uitwisselingsprogramma in Częstochowa, waar ik Roman als een arme student uit Oekraïne heb ontmoet, is ook verdwenen.

Met elke zin die we spreken komen de twee talen voorzichtig uit de nevelen van de herinnering naar het nu. Na 20 jaar zie ik Roman. Toen een jongeman van 20, nu een pater familias die voor zijn familie moet zorgen. De lange rit van Polen naar Rotterdam zit op al hun gezichten. Na een uurtje kennismaken willen ze naar bed. Logisch.

Wat begint met een telefoontje via Facebook Messenger met de vraag: “Are you okay?” bij het zien van de eerste beelden van de oorlog, eindigt twee weken later met het opvangen van een gezin uit Oekraïne.

Zevenpersoonshuishouden

Ik ga van een tweepersoonshuishouden naar een zevenpersoonshuishouden. Het is de start van een periode van onzekerheid, praktische problemen en het mogen ervaren van hulp van alle kanten. Mijn vrienden, buren, zakelijke netwerk en partijgenoten schieten te hulp met dekens, matrassen, boodschappen en geld als reactie op mijn bericht over de komst van Roman en zijn gezin.

Ik kan dit niet alleen. En door de toestroom van hulp en reacties weet ik dat ik er niet alleen voor sta. Tijdens de voorbereiding op hun komst sta ik bij de voordeur om beddengoed aan te nemen van buren. Tijdens het praten over de situatie wordt het mij teveel. Waar ben ik aan begonnen?

De tranen lopen over mijn gezicht. Ik voel een enorme verantwoordelijkheid die op mijn schouders valt als een deken van lood. Op het moment dat ik zeg dat ik het “best wel overweldigend vind”, valt de deken van me af en lost op in de grond.

Op mijn eerste dag als gastvrouw moet er een simkaart worden gekocht. Eén waarmee je gratis naar Oekraïne kan bellen. Want dat dat kan, dat weet Roman. Internet op zijn telefoon en het informele netwerk van Oekraïners die al in Nederland zijn houden hem elke moment van de dag op de hoogte.

Zijn rechterhand en telefoon zijn één, geen moment los van elkaar. Na het bezoeken van vier winkels blijkt het gratis kunnen bellen alleen voor abonnementhouders te gelden. Dan maar een prepaid kopen.

Grote heilige koe

De volgende zoektocht is die naar een verloopstuk voor de gastank van de SUV. Roman kan geen gas tanken in Nederland. Gelukkig heeft hij ook een benzinetank in zijn -voor Nederlandse begrippen- veel te grote heilige koe, maar met de huidige prijzen voor brandstof is het niet wenselijk om die te gebruiken. Ook nu moeten we vier winkels af voor we een plek vinden waar ze het verloopstuk “een LPG nipple”, niet op voorraad hebben maar wel kunnen bestellen.

Na thuiskomst lees ik op internet dat er een Oekraïens centrum of huiskamer is geopend op de Pleinweg. Roman gaat met vrouw en kinderen er naartoe. Een uur later zijn ze terug. Er was nog niets. Het was pas sinds gisteren open. Misschien is er maandag of dinsdag meer. Roman vraagt of ik een kerk kan zoeken, want morgen wil het gezin naar de kerk. Een rooms-katholieke, misschien een Poolse want het Oekraïens en het Pools zijn verwant aan elkaar zoals het Nederlands en het Duits. En een Oekraïense kerk zou wel eens orthodox kunnen zijn en dat is niet de bedoeling. De Poolse katholieke kerk op de Beukelsweg is snel gevonden.

Wat hierna volgt zijn dagen gevuld met het afvinken van de takenlijst zoals inschrijven bij de gemeente en ritjes naar het Oekraïens centrum waar er mondjesmaat informatie wordt gegeven. In de media lezen we over een leefgeldregeling. In de praktijk is deze regeling er nog niet. Ik benader scholen voor de kinderen die al ruim zes weken geen klas hebben gezien. Ze kunnen online iets doen, maar zodra het luchtalarm afgaat in hun stad, stopt de les. Feitelijk hebben ze maar één uur les per dag. Als ze geluk hebben.

Ik zie de gemeente een fout maken die wij als Nederland al zo vaak hebben gemaakt. “Deze mensen gaan terug. Ze blijven niet hier. Dit is tijdelijk. De kinderen zullen wij in hun eigen taal onderwijs aanbieden. Allemaal centraal. De Oekraïners bij elkaar.”

Vanaf half april moet er een centrale onderwijsplek zijn. Tot die tijd is er geen onderwijs mogelijk. Scholen mogen niets doen voor de kinderen van Roman die snakken naar contact met andere kinderen, spelen, voetbal en meidenpraat. En even niet je broer of zus.

Ik hoor de echo van de jaren ‘70. De gastarbeiders uit Marokko en Turkije. De mensen waar we nu van zeggen: “Jeetje, na 30 jaar wonen in Nederland spreek je nog steeds geen Nederlands?”

Ingrediënten succesvolle integratie

Ja, het is een andere situatie. Ja, we hopen dat de oorlog in Oekraïne morgen voorbij is. Maar de oorlog in Syrië duurt ook immer nog. De effecten van een oorlog in een thuisland, hoe kort ook, denderen voort, vele jaren nadien. Gemeente Rotterdam, Nederland, alsjeblieft leer van het verleden. Taal en werk zijn de belangrijkste ingrediënten voor een succesvolle integratie. En met de huidige vergrijzing en lage werkloosheid zijn elk paar handen welkom in onze economie.

Op maandag maak ik Romans CV. In eigen land is hij een succesvolle ondernemer die meerdere bedrijven heeft gekocht en verkocht. Één zaak loopt nog, gerund door familie en personeel wat niet weg wou of niet weg kon.

Familiekliekjes

Ik vraag naar foto’s van thuis en krijg een show van vakantiefoto’s en familiekiekjes. Allemaal geordend op een externe harddrive waar Roman aan heeft gewerkt voor vertrek. Ik zie een Daria, een mooie ietwat stille meid van 11 jaar oud, maar op de foto een eigenwijze kleuter van vier. Een Anna, heerlijk dik als peuter, nu een heel tenger meisje met ontzettend mooi lang haar van negen. Daniel, de eerstgeborene zoon, de mini me van Roman. Hij kijkt naar de foto’s van zichzelf als jonger kind en kijkt weg uit schaamte. Echt een puber nu.

En ik zie een warm gezin, mensen zoals jij en ik, die op vakantie gaan naar een all-inclusive in Egypte, naar de Zwarte zee om te zwemmen, die doopfeesten en huwelijken vieren. Ik zie een man die het beter voor elkaar heeft dan ik. Maar die nu wel met zijn gezin in twee kleine slaapkamers in mijn huis verblijft en een vluchteling is.

Dat is oorlog. En dit was week 1 als gastgezin.

Verder lezen?

Word lid van Vers Beton voor €7,50 per maand. De eerste maand lees je gratis!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

profile lv

Leontine Vreeke

Leontine Vreeke (1976) is geboren in Vlissingen maar leeft al meer dan 25 jaar in Rotterdam. Naast haar werk als International Sales Manager IT zet ze zich in voor de stad o.a. als wijkraadslid Katendrecht-Wilhelminapier. Zingen, schrijven en tv-programma’s bedenken en verkopen doet ze ook graag.
Profiel-pagina
Ossip

Ossip van Duivenbode

Fotograaf

Ossip van Duivenbode (1981) is architectuurfotograaf. “Architectuur en stedenbouw zijn volledig in mijn bestaan verwikkeld. Als ik door een stad loop, ben ik continu aan het observeren. Wat is de invloed van een gebouw op de omgeving, wat zijn interessante details, hoe verhouden die zich tot de mensen?”

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.