Advertentie

VB – vacaturebank – banners – Hardwerkende – klik hier! – 1456×180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Vers Beton – Robin Duister – Columnist portret Meryem Slimani – 2021
Beeld door: beeld: Robin Duister

Ik hou van snacken. Als ik zou moeten kiezen tussen fotografie of smaakjesontwikkelaar bij Ben & Jerry’s dan had ik het wel geweten. Eten heeft me altijd gefascineerd, wat ergens in Marokko en diens rijke eetcultuur met de paplepel bij mij is ingegoten. Maar onze generatie die door tig bezorgservices en “exotische” supermarkten constant op haar wenken bediend wordt, weet niks van improvisatie. Hoe moest het zijn voor mijn moeder toen ze hierheen emigreerde zonder haar geliefde kruiden, specerijen en groenten – die waren hier toentertijd onverkrijgbaar.

Waarschijnlijk zou het anders zijn geweest voor het deel van haar generatie dat zich in de randstad vestigde. Daar duurde het niet lang voor er Chinese supermarkten, Marokkaanse slagers en Turkse bakkers uit de grond rezen als warme broodjes. Mijn vader koos echter voor Schoonhoven, hoogstwaarschijnlijk de minst cultureel diverse gemeente van het land.

Dat verklaart waarom mijn moeder me elke zomer opzadelde met rugtassen vol olijfolie, komijnzaadjes, gedroogde verveine, okra en tal van andere ingrediënten voor traditionele gerechten en als medicijn, want voor elk kwaaltje is er wel een plantaardige oplossing die generaties lang wordt doorgegeven. Mijn oma had in haar tas standaard knoflook (tegen muggenbeten), komijn (tegen buikpijn) en oregano (tegen verkoudheid) Waarop ik altijd gekscherend vroeg of ze tajine ging maken. 

Ons lokale Chinese restaurant was voor mij een grote ontdekkingstocht. En toen in de jaren ‘90 de uncle ben’s en knorr wereldgerechten hun intrede deden in de schappen van de supermarkt ging ik als tiener los in de keuken met lasagne, kip tandoori en zoetzure rijst met ananas. Het was mijn intrede tot een culinaire beleving buiten de koeskoes, bestilla, harira en stamppotgerechten die mijn moeder leerde van collega’s en onze buurvrouw tante Riet.

Toen ik op mijn zeventiende naar de hogeschool ging en drie jaar later op mezelf ging wonen in Rotterdam ging er – letterlijk – een wereld voor me open. De eerste keer dat ik Surinaams at was bij Cong’s Place op de Kruiskade. Mijn eerste keer Roti was bij Kiem Foei. Nu ik een doorgewinterde Rotterdammer ben en elf jaar getrouwd met een Surinamer lach ik om die beginnersfout, want net als dat je roti niet met bestek eet hoor je het ook nooit te bestellen bij een Chinees-Surinaamse zaak. Daarvoor ga je naar Rotiland of Asha. En nee geen Roopram, dat is in Rotterdam niet de beste maar in Amsterdam daarentegen weer wel. Inmiddels is Cong’s na tientallen jaren gesloten en zijn alle herinneringen aan hun broodjes en mihoengerechten na een avond Nighttown verleden tijd. 

Met zo’n culturele diversiteit is het niet gek dat Rotterdam voor elk wat wils heeft. De beste johnny cake haal je bij Krioyo op Zuid, voor antilliaanse loempia’s ga je naar Toko Nobo, de meest fluffy en vers gefrituurde bara haal je bij Bara Palace in Noord, Tai Wu staat synoniem voor dimsum, mijn favoriete chinese bakker is QQ met de lekkerste kip siu broodjes waar ik menig persoon verslaafd aan heb gemaakt.

En syrisch deegwaar haal je bij verborgen parel Nour Al Sham in West, net als de lekkerste syrische zoetigheden bij Al Malek Sweets een stukje verderop in Delfshaven, voor Javaanse snacks ga je naar Toko Liem helemaal in Oost wat de reis dubbel en dwars waard is, de beste lahmacun haal ik al jaren bij Kaya Pastanesi waarvan de eigenaar het deeg zelf maakt, wat een hele andere consistentie heeft dan de standaard turkse pizza en voor handgerolde pindanoedels moet je naar Cate Dak. En zo kan ik nog alinea’s vol doorgaan. 

Met vrienden kan ik uren praten (lees: discussiëren) over eten en waar je de lekkerste variant van iets kunt halen. Maar ook met (on)bekenden op social media wissel ik dagelijks tips over het lekkerste ijs of de beste snacks om mee de bios in te smokkelen. Eten brengt mensen bij elkaar, letterlijk omdat je met elkaar aan tafel gaat maar ook figuurlijk omdat eetgeschiedenis laat zien hoe verweven we met elkaar zijn. Het gehele koloniale verleden, met alle gruwelijkheden die dat als gevolg had daargelaten, roept vaak ook de vraag op: waarom al die landen leegplunderen als je op wat nootmuskaat en zwarte peper na er niks van gebruikt in je Hollandse potjes? 

En hoe zit het met culturele toe-eigening? Ik stoor me er mateloos aan dat je overal chai tea kunt bestellen wat zich vertaalt als: thee thee. En de vele woordgrapjes en verbasteringen van tradities (het gerecht ‘oh my gado gado’ …), door ketens zoals Sla en andere hippe zaakjes wiens eigenaren niet tot die (eet)cultuur behoren, zijn niet alleen irritant maar ook een hedendaags voorbeeld van kolonialisme.

Dit wil niet zeggen dat ik al te veel waarde hecht aan tradities. Vorige week voegde ik nog een lepel miso toe aan mijn marokkaanse soep, iets waar elke tante en voorouder me om zou vervloeken. Maar experimenteren met ingrediënten is wat anders dan na een backpackreis van drie weken door Bali besluiten dat jij weet wat authentiek Balinees is en dat met een roze interieur en bamboebakjes aan de man brengen. 

Niks mis met ontdekkingsreizen, maar laat de Columbusperikelen in het verleden. Toon op zijn minst respect voor de lokale bevolking en laat je bestek liggen als je roti bestelt.

Vers Beton – Robin Duister – Columnist portret Meryem Slimani – 2021

Lees meer

Goede voornemens

Columnist Meryem Slimani tipt ons haalbare goede voornemens.

Deze banner kun je wegklikken!

... maar je kunt ook lid worden van Vers Beton voor € 7,50 per maand. De eerste maand lees je gratis.

Nee, ik lees eerst het stuk verder

meryem

Meryem Slimani

Meryem (1983) is fotograaf, art director en scout voor het stimuleringsfonds creatieve industrie. Haar werk is opgenomen in de eregalerij van de Nederlandse fotografie in het Nederlands Fotomuseum en haar eerste solo expositie is nu te zien bij Hama Gallery. Ook is ze de zelf uitgeroepen snackoloog van Rotterdam.

Profiel-pagina
Selfie-0417_574

Robin Duister

Illustrator

Robin Duister studeerde illustratie aan de Willem de Kooning in Rotterdam. Haar beelden zijn realistisch met een rauw randje. Op het eerste gezicht roepen ze vertederende gevoelens op, maar wie verder kijkt ziet dat haar werk niet zo onschuldig is als het lijkt. Robin Duister combineert hedendaagse beelden met elementen uit de popcultuur.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.