Zowel Rotterdam als Amsterdam heeft een grote groep inwoners zonder legale verblijfsstatus. Maar hoe beide steden met hun ongedocumenteerde mensen omgaan, is heel verschillend.
beeld: Bo Yuan
Het is eind maart en een groep van zo’n vijftien mensen loopt door Rotterdam West met een koptelefoon op hun hoofd. In hun oren klinkt geen muziek, maar het verhaal van Adam. Adam woont al dertig jaar in Rotterdam zonder papieren. Met de audiotour, gemaakt door de Pauluskerk en theaterorganisatie Formaat uit Delfshaven, ervaren luisteraars in anderhalf uur de stad door zijn ogen. “Een vriend van mij werkte hier als sloper. Zonder masker om hem te beschermen tegen het kalkstof, want daar betaalde de baas niet voor. ‘s Avonds hoestte hij vaak bloed. Ik maakte me zorgen”, klinkt de stem van Adam voor een huis in de Josephstraat.
Naar schatting wonen volgens de Pauluskerk zo’n 10.000 mensen zonder verblijfsvergunning in Rotterdam, van de 40.000 die expertisecentrum Pharos in heel Nederland schat. Andere schattingen van de Universiteit Utrecht, gaan uit van 15.000 tot 38.000 mensen landelijk. Tot deze groep behoren onder meer afgewezen asielzoekers, illegale arbeidsmigranten, mensen die zich hier bij hun familie hebben gevoegd, terwijl ze geen (recht op een) verblijfsvergunning hebben en mensen die niet uitgezet kúnnen worden.
Nog geen reactie — begin de discussie!