Gaat Rotterdam steeds meer op niet-Rotterdam lijken?

Deze zomer doet Vers Beton een beeldend onderzoek naar ‘non-places’ in Rotterdam: plekken die zo generiek eruit zien dat ze net zo goed overal en nergens kunnen bestaan. In dit artikel legt onze stagiair én filosoof Max Omlo uit wat ‘non-place’ precies is.

Vroeger speelde ik als kind een spel met mijn vrienden waar ik me nu enigszins voor zou schamen. Het draait namelijk alleen maar om wie het beste kan opscheppen. Dat gaat zo: iedereen noemt een voor een alle landen op waar ze ooit zijn geweest en degene die in de meeste landen is geweest, wint. Dit lijkt misschien simpel, maar wie het spel ook heeft gespeeld weet dat er altijd onenigheid ontstaat over wanneer je nou precies wel of niet in een land bent geweest. Over het algemeen concludeerde ik met mijn vrienden dat je op zijn minst van het vliegveld af moest, om er te zijn geweest. 

Erop terugkijkend zie ik dit als een hele logische conclusie. Tenslotte lijken alle vliegvelden best wel op elkaar. Niet alleen omdat ze allemaal een landingsbaan, een bagageband en een check-in desk hebben, maar ook omdat ze over de hele wereld allemaal zijn gevuld met dezelfde winkelketens, dezelfde restaurants en cafés, dezelfde geuren en dezelfde kleuren. Je bent dus inderdaad niet op een plek geweest als je niet van het vliegveld af bent geweest, omdat vliegvelden in zekere zin geen plek uitdrukken. Of je op Heathrow, LAX, Hong Kong International of Schiphol staat, de ruimtes zijn allemaal vrijwel identiek ingevuld en leveren allemaal dezelfde ervaring op, waardoor ze dus tegelijk net zo goed al deze plekken, als geen enkele plek uitdrukken.