Ga naar de inhoud

Onderzoeker en kunstenaar Angeliki Diakrousi: “Mosquitos lossen overlast niet op maar vermijden dialoog” — betaald artikel

Dit artikel is voorzien van een blokkade in verband met betaalde toegang, waardoor een gedeelte van de inhoud pas leesbaar is wanneer je bent ingelogd en beschikt over een geldig abonnement.

Samen met vijf andere kunstenaars onderzocht Angeliki Diakrousi hoe de stad Rotterdam met geluid omgaat. Romy van Dijk sprak haar over haar kritiek op mosquitos, de piepende apparaten die de gemeente inzet tegen bijvoorbeeld hangjongeren. 

Angeliki_Diakrousi_VersBeton-14
beeld: Ferdows Faghir

In TENT is tot en met 5 maart 2023 de tentoonstelling There is no party so noisy as the one you’re not invited to te zien. Een samenwerking van zes lokale artiesten die onderzoek deden naar de manieren waarop de stad Rotterdam met zijn geluid omgaat. De tentoonstelling bevat archiefstukken over het verbieden van bepaalde muziekinstrumenten, maar bespreekt ook de moderne technologieën die gebruikt worden om op ongewenst geluid in de publieke ruimte te handhaven. 

De in Griekenland geboren onderzoeker en kunstenaar Angeliki Diakrousi (32) verzorgt binnen deze expositie een installatie over mosquito’s, kleine apparaatjes die onder andere door de gemeente worden ingezet om met een scherp geluid hangjongeren te verjagen. Voordat we samen de tentoonstelling bezoeken, ontmoet ik de jonge artiest in het King Kong Hostel aan de Witte de Withstraat. De afspeellijst met jaren tachtig-muziek staat luid en andere gasten praten over de muziek heen, waardoor het soms lastig is je niet te laten afleiden door de muziek of de gesprekken van anderen. We bestellen een groene thee en een cappuccino terwijl Angeliki vertelt dat het de eerste keer is dat ze op zo’n groot podium geëxposeerd wordt.

Kun je me iets over jezelf vertellen? 

“Ik woon hier nu vijf jaar en kwam om Experimental Publishing op het Piet Zwart Instituut te studeren. Ik heb een achtergrond in architectuur. Mijn afstudeeronderzoek in Griekenland aan de universiteit van Patras ging over publieke ruimte. Ik vond het belangrijk om niet alleen te kijken naar hoe de publieke ruimte is gebouwd, maar na te denken over de bureaucratische, politieke en sociale lagen van een publieke ruimte. Ofwel: hoe publieke ruimte beleefd wordt.” 

Waarom kijk je op zo’n gelaagde manier naar de publieke ruimte?

Kunst creëert een ruimte om een publiek probleem te onderzoeken op onorthodoxe manieren. Het geeft ruimte aan discussies en verschillende interpretaties. Zo wilde ik architectuur ook bekijken. Als onafhankelijk onderzoeker in Nederland hield ik me bezig met instrumenten en technologieën in de publieke ruimte. Ik werd gevraagd door de curator Linnea Semmerling die onderzoek deed naar het reguleren van geluid in de stad, zo kwam ik uiteindelijk bij dit project terecht.” 

Wat maakte dit project interessant voor jou?

Ik ben vooral geïnteresseerd in hoe commerciële oplossingen in democratische ruimtes worden gebruikt. We kijken niet meer kritisch naar technologie zodra dat het wordt gepresenteerd als een oplossing voor een probleem. Dat triggert mij en dat wil ik begrijpen.”  

De mosquito is zo’n voorbeeld. Waarom ben je daar kritisch op?

“De mosquito werd oorspronkelijk ontwikkeld door een bedrijf om hem te verkopen aan particulieren. Het was vergelijkbaar met een inbraakalarm of een veiligheidscamera. Dat was zo’n 10-15 jaar geleden. Winkeleigenaren die het vervelend vonden dat er tieners in de buurt van hun winkels hingen, konden een mosquito aanschaffen en installeren om dat probleem op te lossen. Wat er dan gebeurt, is dat je de private ruimte uitrekt. Die beperkt zich niet meer tot de muren van je huis of winkel, maar tot de omgeving waarin de mosquito hoorbaar is. De openbare ruimte om jouw eigen ruimte heen wordt ook van jou.” 

Inmiddels gebruikt de gemeente Rotterdam ze ook…

Ja, nu is het een oplossing die de gemeente ook toepast. Terwijl er ook veel discussie is over het gebruik van een mosquito, onder andere mensenrechtenorganisaties zijn er op tegen omdat het de vrijheid van beweging beperkt in de publieke ruimte. De gemeente zegt dat het een laatste middel is om een probleem op te lossen, maar het zet de verhoudingen en grenzen tussen privé en publieke belangen op scherp.” 

Waarom zet het de verhouding tussen privé en publiek belang op scherp?

De mosquito wordt ingezet als een plaatsvervanger. Normaal zou een conflict worden beslecht tussen de buren en de politie. Nu wordt er een apparaat neergezet dat je van afstand kunt activeren. Een mosquito is eerder een manier om de confrontatie uit de weg te gaan dan om iets op te lossen. Het voorkomt dialoog juist, en daarmee is het de vraag of de maatregel wel zo democratisch is. Mensen die klagen over geluid kunnen de mosquito krijgen als oplossing, maar de mensen die met de gevolgen te maken krijgen, zijn te jong om deel te nemen aan dit politieke besluit. Zij hebben geen stem hierin.” 

Gerelateerde inhoud

Steun onafhankelijke journalistiek voor Rotterdam

We kunnen deze artikelen alleen maken dankzij onze leden. Lees onbeperkt alle artikelen op Vers Beton voor € 7,50 per maand, de eerste maand is gratis.

Misschien vind je dit ook interessant

  • Cultuurplan 2025-2028: “Het zegt wel iets over de kwaliteit van het advies in Rotterdam. Die is ondermaats”

    • Kunst en Cultuur

    Het adviesrapport voor het Cultuurplan, waarin staat welke Rotterdamse culturele instellingen hoeveel subsidie krijgen de komende vier jaar, is gepubliceerd. Er waren 140 aanvragen. Vers Beton vroeg vijf instellingen om een reactie op het advies. “Ik ben echt heel erg boos, de willekeur lijkt heel groot.”

  • ‘Stukjes’ oude Tramhuis

    • Kunst en Cultuur

    Wie laatst over het Eendrachtsplein liep, zag hoe het oude Tramhuis werd ontmanteld. Na een langdurige ijzeren omhelzing van bouwhekken met foto’s van weleer, wordt het de komende tijd gerestaureerd om terug te keren als stadswandelingenkiosk. Net als iedere Rotterdammer heeft ook Astrid Standhardt herinneringen aan het markante gebouwtje.

  • Winnaar Dutilhprijs: het verhaal van Leen Sanders, een Rotterdamse bokser in Auschwitz

    • Kunst en Cultuur

    De jury had een zware dobber aan de Dutilhprijs van 2024. Waar de één een absolute winnaar herkende, vond de ander dat het niet eens op de shortlist paste. Maar ze kwamen eruit: Erik Brouwer won met zijn boek Leen Sanders, een bokser die levens redde in Auschwitz.

  • Alle artikelen

De agenda die je aan het denken zet

  • Didier Eribon is internationally renowned for his groundbreaking work Returning to Reims. Part memoir, part social and political theory, the book caused a stir in France and approached cult status in Germany, where it touched a nerve with its central premise that the mainstream left is to blame for pushing the working classes towards the far right and nationalism.

    Venue: De Dépendance, OASE
    Datum:
  • Brutus Space presenteert deze zomer een nieuwe, dynamische editie van Wild Summer of Art. Naast een expositie van 50 Rotterdamse hedendaagse kunstenaars omvat deze editie een uitgebreid publieksprogramma vol evenementen, screenings en performances.

    Venue: Brutus
    Datum:
  • Bekijk de agenda

De leukste vacatures in en om Rotterdam

  • Het hoofd marketing & communicatie ontwikkelt en werkt aan het marketingbeleid van MOMO Festival, MOMO Concerts en MOMO Create  en is eindverantwoordelijk voor de uitvoering ervan, waarbij het optimaliseren van het publieksbereik centraal staat.

  • Het bedrijfsbureau is de uitvoeringsorganisatie van de koepelcoöperatie Energie van Rotterdam. Met een klein team werken we dagelijks aan de ondersteuning van de energiecoöperaties, het realiseren van energieprojecten en het behartigen van de belangen in de stad.

  • The Writer’s Guide (to the Galaxy) is een cursuscentrum voor written (en soms ook een beetje spoken) word. Ook is het een ontmoetingsplek voor jonge schrijvers, boekennerds en intersectionele feministen.

  • Bekijk alle vacatures