Opinie
Geen huisarts kunnen vinden, minder trams, slechte onderwijsresultaten, geen kunst en cultuur in de buurt: waar je woont bepaalt je kansen. En in Rotterdam groeit die kansenongelijkheid; armere wijken leveren in, terwijl rijke buurten hun voorzieningen behouden. Dit betoogt Matin Daftari: “Het beleid van ons stadsbestuur versterkt de segregatie en ongelijkheid alleen maar.”
Al 3 reacties — discussieer mee!
Uw analyse van de ongelijkheid in Rotterdam is scherp en herkenbaar. U schetst treffend hoe het huidige beleid kansenongelijkheid verdiept via bezuinigingen op zorg, onderwijs, ov en cultuur. Deze problemen zijn geen toeval, maar het gevolg van een bestuursmodel dat bewoners buitensluit en top-down beslissingen neemt.
De oplossing ligt mijns inziens niet in méér subsidies, plannen of nieuwe wethouders. Het gaat om systeemverandering: een stad waar bewoners instellingen bouwen die hun belangen beschermen. Participatieve democratie, geen pleisters plakken.
Neem het Deltaplan Armoede. Hoeveel Rotterdammers protesteerden luidkeels toen het genegeerd werd? Hoeveel kennen het überhaupt? Het blijft te vaak bij symboliek: een congres, een rapport, een overhandiging. Maar wat als we van een vergadertafel naar een “Iedereen Telt Festival” gaan? Een feest waar bewoners niet alleen plannen presenteren, maar ook direct invloed eisen?
Rotterdam kan leren van internationale voorbeelden die wél slagen:
• Boston, waar bewoners via een Community Land Trust grond collectief beheren tegen gentrificatie.
• Porto Alegre, waar participatief begroten de kindersterfte met 20% deed dalen.
• Barcelona, waar burgers via Decidim klimaatplannen en feministische budgetten vormgeven.
Deze modellen hebben drie kernlessen:
1. Macht herverdelen: Beslissingen liggen bij bewoners, niet bij ambtenaren of markten.
2. Systemisch denken: Grondbezit, zeggenschap en solidariteit zijn sleutels, geen subsidies.
3. Collectieve actie: Doorbreek het “ieder voor zich” met instituties die samenwerking afdwingen.
Decidim is hierbij een blauwdruk. Dit open-source platform laat burgers niet alleen meepraten, maar ook beleid schrijven, prioriteiten stellen en resultaten monitoren. In Barcelona gebruikten 40.000 inwoners het om klimaatplannen te maken; in Parijs besluiten burgers over €100 miljoen per jaar. Het is geen utopie, maar een werkend model.
Stel u voor: Rotterdam-Zuid bepaalt zelf ov-routes via Decidim, of Pendrecht ontwerpt zorgvoorzieningen zonder wachtlijsten. Transparantie is cruciaal: elke beslissing is traceerbaar, elke ambtenaar accountable. Geen gesloten deuren, maar een permanente dialoog.
Uw voorbeelden van mobiliteitsarmoede en zorgtekorten laten zien: het systeem faalt niet door gebrek aan oplossingen, maar door gebrek aan politieke wil om bewoners aan het roer te zetten. Decidim biedt een weg uit deze impasse: beleid wordt gemaakt mét in plaats van voor Rotterdammers.
Ja, het vergt moed. Maar kijk naar de energie van initiatieven als Pendrecht Vooruit of Warm Rotterdam. De tools bestaan. De vraag is: durft dit college de kracht van 650.000 Rotterdammers te erkennen, in plaats van die te smoren in bureaucratie?
Rotterdam verdient beter dan symptoombestrijding. Het verdient een stad waar macht niet in raadzalen, maar in wijken ligt. De keuze is vlgs mij aan u.
Bezuinigingen worden ingegeven door her beleid van een bestuur. Veelal komt het erop neer dat bepaalde activiteiten geschrapt of geminimaliseerd worden.
Zelf pleit ik ervoor om telkens eerst te bezien of bestaande zaken niet meer effectief gemaakt kunnen worden.
Een paar jaar geleden informeerde ik bij de gemeente naar mogelijke subsidies en samenwerkingen voor een organisatie in de sfeer van Zorg en cultuur.
Het was mij opgevallen dat, kijkend naar doelgroep en doel, veel organisaties min of meer hetzelfde doen. Waarbij bepaalde doelgroepen worden overvoerd met activiteiten en andere juist de boot missen.
Op mijn vraag of er een overzicht is van hoe de subsidies worden besteed (doel en doelgroep) bleven de ambtenaren het antwoord schuldig.
Ze beseffen het, maar weren niet hoe ze moeten oplossen.
Wellicht kab een kleine projectgroep, die dit in kaart brengt, het effect van bezuinigen een stuk verminderen. En zeker bij de wat armere wijken.
Paul
Er zijn vorig jaar zelfs Mywheels-deelauto’s weggehaald uit IJsselmonde met als reden dat ze te weinig gebruikt zouden worden danwel te vaak schade zouden hebben. Of dat zo is laten we maar in het midden maar je zou denken dat het stadsbestuur ook een rol heeft in het aantrekkelijk houden voor aanbieders om voor bereikbaar deelvervoer te zorgen voor alle inwoners.